Voedsel voor een maag van schokbeton

Voedsel

De basis van ons bestaan, belangrijker nog dan onderdak, is het voedsel dat we eten. In mijn leven is voeding altijd een onderwerp. Als klein meisje krijg ik lekkers als troost, als ik gevallen ben en mijn knie heb opengehaald. Dat is het voorland voor een leven waarin ik voedsel als troost heb gebruikt.

Troost en verzet

In mijn tienerjaren zet ik voedsel actief in om mezelf te troosten. Ik word in die tijd seksueel misbruikt en heb het zwaar. Voedsel is er voor me, altijd, als een goede vriend. Als daad van verzet begin ik te eten om dik te worden. Dan zal ik minder aantrekkelijk zijn, is mijn theorie.

Een maag van schokbeton

Mijn maag kan veel hebben. Jarenlang stop ik voedsel in mijn lijf dat niet bepaald bevorderlijk is voor mijn gezondheid, maar mijn maag protesteert zelden. Ik ben gezegend met een goed functionerend lijf, maar ik heb er weinig verbinding mee. Als ik pijn heb, zet ik mijn gevoel gewoon uit.

Ik vind (bijna) alles lekker

Goed eten word in mijn familie hoog gewaardeerd, en goed staat gelijk aan véél. Het is niet verwonderlijk dat de meeste familieleden kampen met chronisch overgewicht. Maar ik vind de meeste dingen ook zo lekker!

De verandering

De laatste jaren ben ik mijn eetpatroon aan het aanpassen. Een deel daarvan heeft te maken met Agnes, omdat zij weinig dingen echt lekker vindt en een aantal dingen niet goed kan verdragen. Ook ben ik gaan minderen, gewoon, kleinere porties nemen.

De verandering is geleidelijk

Ik ben nog steeds veel dikker dan goed voor me is. Ik voel het als we gaan wandelen of fietsen. Mijn conditie kan beter, maar wordt dat ook zo langzaamaan. Ik val niet af, maar ik groei ook niet meer. Dat is al winst, want ik heb wél het gevoel dat ik ‘gewoon’ kan eten, alles wat ik wil. Alleen is wat ik eten wil aan het veranderen.

Vlees valt af

Eén van de eerste grote veranderingen is vlees. Ik houd van vlees, de smaak en textuur ervan. Maar na het zien van een aantal documentaires besloot ik: ik stem niet meer met mijn euro’s voor de vleesindustrie. Helemaal ‘cold turkey’ ga ik niet, af en toe eet ik nog biologisch vlees.

Ook geen kaas meer?!?

Hoe meer informatie ik krijg over voeding, hoe moeilijker het wordt om de stapjes in de verandering door te zetten. Enerzijds ben ik, met mijn hoofd, inmiddels overtuigd dat Vegan voedsel, of in elk geval voornamelijk vegan voedsel de enige gezonde en logische weg is. Maar mijn hoofd lijkt mijn dieet niet te bepalen. Voedsel is troost.

Voedsel is troost?

De koppeling van voedsel aan troost mag losser worden. Tenslotte is koffie niet echt een bakkie troost, maar gewoon een warm drankje waar koffieboeren in Guatemala de locale Mayabevolking voor uitpersen. En troost zijn twee warme armen om je heen, of een luisterend oor dat je bevestigt en met je meeleeft.

Voedsel omdenken

Ik ben nog geen Veganist. Ik zit midden in een proces van loslaten. Van het ontkoppelen van wat ik als kind leerde. Melk is níet goed voor elk, wat de melkunie ook beweert. Koffie is geen troost. Dik worden is geen middel tegen ongewenste seksuele aandacht. Een maaltijd zonder dierlijke producten is niet een maaltijd waar iets aan ontbreekt, maar een maaltijd rijk aan voedingsstoffen.

Ivonne