(Geen) Kermis voor de HSP-er

Geen kermis voor de HSP-er

Als er één plek is waar ik het liefst gillend wegloop, dan is het wel de kermis. Ik raak er helemaal gestrest. Harde muziek, harde geluiden van de attracties, knipperende en flitsende lichten, massa’s mensen met allemaal hun eigen emoties. Ik word erdoor overspoeld. Het is voor mij als HSP-er teveel.

Ik houd niet van de kermis

Het zijn niet alleen al die prikkels die maken dat ik er niet naartoe ga. Ik vind er gewoon niets aan. Vroeger als kind vond ik touwtje trekken en een zuurstok of kaneelstok wel oké, maar daar had ik het dan wel mee gehad. Al die andere dingen durfde ik toen niet in en nog steeds niet. Dus dat het zoveel prikkels oplevert, is voor mij niet zo erg, want ik ga er toch niet naartoe.

Wel kermis voor de HSP-er

berichtje uit de Zevenaarse Post

Maar wat nu als jeer nu wel van houdt, maar niet tegen al de prikkels kunt? Dan kun je sinds kort toch terecht. Deze kop ‘Uurtje rustig kermis vieren’ zag ik in de Zevenaar Post. Hé, dat is interessant, hoe doen ze dat? Lees het artikeltje hiernaast maar even.

Hier word ik blij van

Wat een goed initiatief en wat fijn is dit. Niet alleen voor de HSP-er die wel van de kermis houdt, maar voor zoveel meer mensen die, om wat voor reden dan ook de drukte niet kunnen velen. Bijvoorbeeld mensen met autisme of een gehoorapparaatje. En wat dacht je van kleine kinderen waarvan je het gehoor niet wilt blootstellen aan teveel decibellen.

Benieuwd naar jouw ervaring

Ik ben heel benieuwd naar jou ervaring. Kan jij tegen al die toeters en bellen? Botsautootjes, snel ronddraaiende attracties, de geuren, de geluiden?  Zou een kermis zonder al die geluiden voor jou werken? Gaan de veranderingen ver genoeg voor jou als HSP-er? Wat zou er nog meer moeten of mogen gebeuren, voordat jij naar de kermis komt? En is een uurtje wel genoeg dan?

Hoe dan ook een goed initiatief die rustige kermis. Nu de bibliotheek nog :-).

Ben ik een moeilijke eter of doe ik moeilijk?

Moeilijke eter

Ik stipte het al even aan in mijn blog ‘Uit eten bij ‘t Elf Uur’: Ik ben een moeilijke eter en dat is lastig. Te zoet, te zout, te pittig zorgt er bij mij al snel voor dat ik moet stoppen met eten, doordat ik misselijk wordt of mijn eetlust kompleet weg is. Daarnaast zijn er veel dingen die ik niet lust. Dit kan liggen aan de smaak, de geur, maar ook aan het mondgevoel.

moeilijke eter moeilijk eter moeilijke eter

Smaak

Over smaak valt niet te twisten is een mooie uitspraak, waar ik helemaal achter sta. Maar wat bepaalt nou of iets je smaakt of niet? Heeft het met de prikkelverwerking te maken, stel ik me aan, doe ik moeilijk of is het gewoon moeilijk voor mij? Vragen die veel hsp-ers zullen herkennen.

Hoe iets je smaakt 

Hoe iets je smaakt hangt niet alleen van de smaakpapillen af, maar ook van je andere zintuigen én van je hersenen. Alle prikkels die van je zintuigen afkomen in de vorm van smaak, geur, kleur, temperatuur, textuur en ook geluid, worden door je hersenen gecombineerd met verwachtingen, herinneringen en emoties. En dit samen bepaalt hoe iets je smaakt.

Experiment

In De Trouw kwam ik dit artikel van Joep Engels tegen. Hij beschrijft hier verschillende experimenten met smaak. Waaronder het experiment van wijnkenners die tijdens de California State Fair een dure wijn met het etiket van een hele goedkope wijn en dezelfde dure wijn met het eigen etiket moesten beoordelen. Ze beoordeelden de zogenaamd goedkope wijn als slecht, terwijl ze diezelfde wijn als goed beoordeelden toen het zijn eigen etiket had.

Waar zit het nu in?

Bij mij gaat het in elk geval niet om de prijs. Of het nu in een hogere gevoeligheid van de zintuigen zit of in de prikkelverwerking in de hersenen, ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik niet moeilijk doe, maar het wel moeilijk vind.

Weet jij meer?

Weet jij hier meer vanaf? Heb je artikelen, onderzoeken erover? Ik hoor het graag van je!

Uit eten bij ‘t Elf Uur

Ik ben een moeilijke eter

Mijn lief en ik komen nogal eens in restaurants. Vaak voor een latte macchiato en/of een lunch en zo af en toe gaan we uit eten. Mijn lief is een ‘makkelijke’ eter, die niet heel kieskeurig is. Zij vindt het eten al gauw lekker. Ik daarentegen ben een ‘moeilijke’ eter. Ik krijg snel last van bepaalde ingrediënten, of van hoe iets is klaargemaakt. Is iets bijvoorbeeld te zoet, te zout, te pittig, dan moet ik al snel stoppen met eten. Ik word misselijk, of mijn eetlust is compleet weg, terwijl ik dan nog lang niet genoeg gegeten heb. Zo ook op de verjaardag van mijn lief. Daarover straks meer.

Ik ben hoog sensitief

Er is nog iets wat van invloed is op mijn restaurant-genot. Ik ben namelijk ook erg gevoelig voor geuren, geluid en sfeer en ik zie/voel als dingen niet kloppen, die anders/beter zouden kunnen. Je zou kunnen zeggen: ik ben HSP-er met een kritische blik. 

Rustig plekje

Ik reserveer, voor de verjaardag van mijn lief, een tafeltje bij ’t Elf Uur in Gorssel, met het verzoek om een rustig plekje. De serveerster wijst ons waar we kunnen zitten. We krijgen keus uit een tafeltje of 3 op één rij, midden in de zaak. We kiezen er één en terwijl ik met mijn rug naar het pad zit, word ik beroerd. Ik vraag of we ergens anders kunnen zitten, waar het rustiger is.

Afschermen

We mogen uitkiezen en vinden uiteindelijk een plekje in een afgeschermde hoek waar slechts twee tafeltjes staan en er niemand direct langs loopt. Dit voelt goed. We gaan zitten en het duurt even, maar ik raak het misselijke en duizelige gevoel kwijt. Ik doe daarvoor een oefening die ik ooit heb geleerd om me af te schermen. ‘Ik had de ster beter kunnen doen voordat ik binnenkwam’, zeg ik tegen mijn lief. Langzaam voel ik mijzelf tot rust komen.

Ik snap het niet

Hoe kan het toch dat we een plek middenin aangewezen krijgen, terwijl ze ook een rustige plek hebben? Ik had hier duidelijk om gevraagd. De serveerster is wel vriendelijk, maar ze lijkt er niet veel van te begrijpen.

Onze keuze van het menu

Voor mensen die alleen biologisch vlees willen eten, kun je hier terecht voor een echte biologische hamburger. Je hebt keus uit wel 10 verschillende. M’n lief is helemaal blij en kiest er één uit en gefrituurde champignons als voorafje. Ik houd niet van hamburgers en helaas is al het andere vlees niet biologisch, dus mijn keus valt op een pannenkoek met appelcompote, kaneel, krenten en karamel-ijs. Het is meer een toetje, maar vandaag mag dat, want het is feest. Ik vraag of de compote warm is en zeg dat ik er geen krenten bij wil. Ik gruw namelijk van het gevoel van een krent in mijn mond. Mondgevoel is ook zo’n dingetje van mij. 

Teleurstelling en verbazing

Komt de ober even later terug en zegt: ‘Ik moet u teleurstellen. De compote kan niet zonder de krenten.’ Dan kies ik maar voor een pannenkoek met kaas en ananas, maar ik ben hoogst verbaasd dat het niet kan. Ik verwacht van een restaurant dat de kok z’n recepten aan kan passen aan de wensen van de klant. Dat zal natuurlijk niet altijd mogelijk zijn, maar dan verwacht ik dat ze met je meedenken over wat er wél kan. Maar in dit geval … ben ik inderdaad teleurgesteld.

Gezellige plekje

We zitten goed in ons hoekje waarvan de wanden met ruw hout zijn betimmerd, met groene vlakken ertussen. De tafels zijn van gebruikt hout gemaakt, gezellig kaarsje erop. Op verschillende plaatsen hangen decoraties van mos aan de muur. Dit geeft een heel leuk effect en maakt dat het er gezellig uitziet. De muziek is rustig, maar had van mij nog net iets zachter gemogen. Maar goed, misschien zitten we erg dicht bij een box.

Het eten

Het voorafje wordt geserveerd. M’n lief vindt het erg lekker, maar de portie is enorm groot, zelfs voor een goede eter als zij. Dan komt het hoofdgerecht. Een sappige, heerlijke hamburger voor mijn lief, waar ook werkelijk op zit wat er op de kaart stond. Dus geen onaangename verrassingen die niet op de kaart vermeld stonden en dat is erg fijn (en lang niet overal waar je uit eten gaat vanzelfsprekend). En een pannenkoek met kaas en ananas voor mij. Alleen wat weinig ananas en een niet geheel gare pannenkoek, wat maakt dat ik na een halve pannenkoek al meer dan genoeg heb. Meer eten zou me misselijk maken, dus de andere helft laat ik inpakken om mee naar huis te nemen. Die eten we morgen tussen de middag wel op.

Toetje

Het is een feestje, dus we overwegen nog om een toetje te nemen. Die zien er op de kaart lekker uit, maar ik voel me misselijk worden als ik eraan denk. De pannenkoek zit me nog in de weg. En mijn lief zit eigenlijk helemaal vol van het voor- en hoofdgerecht, zelfs een koffie is nu even te veel. We maken vanavond thuis wel een latte met onze luxe melkopschuimer :-).

Tips voor HSP-ers als ze uit eten gaan

  • Vraag bij je reservering om een rustige plek
  • Zorg dat je jezelf van te voren al afgeschermd hebt
  • Neem de signalen van je lichaam serieus
  • Vraag om een andere plek als de aangewezen plek niet goed voelt