Ik ben dom!

Posted on 16 maart 2013

Ik ben dom

Als klein meisje en later als tiener ben ik verlegen en stil. Als mensen wat aan mij vragen, weet ik niet wat ik moet antwoorden. Zelfs op de meest simpele vragen, waarop ik het antwoord echt wel weet, kan ik geen antwoord geven. Het is als een black-out. Ik kan niet meer nadenken. Anderen om me heen weten het antwoord wel. Ik ben me dom.

Ik voel me dom

Ik voel me dom, want ik kan haast niets onthouden. Niets van wat ik moet leren op school en niets, of in elk geval weinig, van wat ik wil leren, gewoon omdat ik het leuk vind. Keihard heb ik geleerd om m’n HAVO-diploma te halen en daarna weer keihard geleerd om m’n HBO-diploma te halen. En ondanks dat ik ze allebei heb gehaald voel ik me dom. ‘Ik heb echt geen HBO-denkniveau. Ik heb gewoon mazzel gehad.’

Ik kan het niet

Bij alle opleidingen en cursussen die ik daarna doe (en dat zijn er heel wat) heb ik nooit het gevoel dat ik de stof of de handelingen werkelijk beheers, dat ik nu in staat zou zijn om het zelf toe te passen.
En iedere keer dat ik iets voor mezelf wil beginnen loop ik er tegenaan dat ik er niet op vertrouw dat ik het kan. Ja, heel even aan het allereerste begin van het uitvoeren van een plan, geloof ik in mezelf. Heel even. Maar al snel zakt dat geloof weer helemaal weg en geef ik het op.

De black-outs die ik vroeger had heb ik nog steeds. Gelukkig blijf ik er rustiger onder, heb ik het vertrouwen dat ik het wel weet en kom ik uiteindelijk wel op het antwoord. Het gevoel dat ik dom ben, hoeveel tegengas ik daarover ook van mijn omgeving krijg, heb ik ook nog steeds. Alhoewel …

Testjes

Het geval wil dat ik weer in de bijstand zit en werk moet zoeken. Op de site van een uitzendbureau kom ik wat testjes tegen en omdat ik niet weet waarop ik moet solliciteren, ga ik die maar doen. Eén daarvan is een IQ-test. Je kunt invullen op welk niveau je die wilt doen en ik heb werkelijk het lef niet om het op HBO-niveau te doen. Dus doe ik hem maar op MBO-niveau. De uitslag geeft aan dat ik ver boven het gemiddelde zit. Pfff, oké zal ik dan toch maar die op HBO-niveau doen? Durf ik dat?
Ik doe het en wie schertst mijn verbazing: Ik zit weer boven het gemiddelde en scoor zelfs hoger dan mijn vriendin, waarvan ik vind dat ze heel intelligent is. Oeps, dat is even slikken. Ik heb de test nog niet op WO-niveau gedaan. Misschien ooit.

Ik ben dus intelligent. Het wil er bij mij nog niet in, want waarom onthoud ik dan zo weinig, waarom kan ik sommige mensen niet volgen als ze iets aan het vertellen zijn, waarom …, waarom …, waarom …?

Waar ik me heel klein van kan voelen

Posted on 13 maart 2013

Netwerken

Van de week een leuke en inspirerende workshop, bij 
De Eigen Zaak in Arnhem, gehad. Allereerst hebben we onze elevator pitch gemaakt en met zoveel mogelijk mensen gedeeld en tussentijds bijgesteld. Daarna diverse oefeningen in groepjes van 3, waarbij we op zoek gingen naar overeenkomsten met elkaar van wat we te bieden hebben en hoe we elkaar kunnen ondersteunen, versterken en samenwerken.

Het was een leuke avond, waar, bij velen, veel nieuwe ideeën en samenwerkings wensen zijn geboren. Vol van alles ging ik naar huis.
De volgende dag had ik een afspraak met een inspirerende vrouw, Marlies. Marlies heb ik bij de 
Droombaanreis leren kennen en ik heb vele ideeën en tips van haar gekregen over hoe ik mijn eigen bedrijf ‘Kledingadvies Agnes’ een impuls kan geven.


Ik voel me heeeeel klein

Alles helemaal leuk, zou je denken. En ja, dat is ook zo, maar ’s avonds schoot ik weer in het stuk dat ik het allemaal helemaal niet kan. Ik had op die ‘netwerk’-avond het idee dat iedereen die ik gezien en gesproken heb, een goed lopend bedrijf heeft, goed geschoold is in wat hij/zij doet en de kennis goed kan verwoorden. Gedachten als: ‘Deze mensen hebben echt wat te bieden’, ‘Ik doe maar wat’, ‘Hoe verkoop ik het dat ik gewoon kijk en m’n gevoel volg’,  ‘Zo goed ben ik nou ook weer niet’, schoten door m’n hoofd en ik voelde me steeds minder capabel worden. Verdrietig ging ik naar bed en vanmorgen werd ik verdrietig wakker. Tranen. Ik voel me heeeeel klein. Een klein meisje dat niet opgewassen is tegen de grote boze wereld. Een klein meisje dat zo haar best doet, maar dat maar niet lijkt te kunnen voldoen aan de eisen die aan haar gesteld worden. Een klein meisje dat van zichzelf denkt dat ze niets kan en niets waard is. En dat doet pijn.


Bewustwording

Nou heb ik al heel wat gedaan aan bewustwording en dergelijke, waardoor ik tegenwoordig weer vrij snel zicht krijg op wat er, op zo’n moment, met mij gebeurt. Zo ook vanmorgen. Ik zag dat het kind in mij geraakt was en kon toen weer, vanuit de volwassen mij, zien dat ik wel degelijk iets te bieden heb. Dat ik
 mensen kan helpen te stralen, zoals ze bedoeld zijn om te stralen.

Mag ik dromen?

Posted on 10 maart 2013

Mag ik dromen?

Dromen was er voor mij nooit bij. En nog steeds is het niet iets wat ik makkelijk doe.
Ik heb het dan niet over ’s nachts in bed, als ik in een diepe slaap ben. Nee, ik heb het over dagdromen, over fantaseren. Over bedenken wat ik allemaal zou willen, als werkelijk alles mogelijk was. Zonder ook maar enige belemmering van wat dan ook.
Voor mij moeten de dingen kloppen, reëel zijn, niet overdreven, waarheidsgetrouw. Wat maakt dat ik mezelf compleet vast zet, geen mogelijkheden zie waar ze misschien wel eens zouden kunnen zijn. Ik noem het, voor het gemak, maar even het glas half leeg syndroom.
Nu wil het lot dat ik een vriendin heb die hierin zo’n beetje het tegenovergestelde is van mij. Ze daagt me uit om verder te durven kijken dan ik kan en durf te denken. En langzaam leer ik, door haar vragen, fantaseren over hoe ik zou willen dat mijn leven eruit ziet.
‘Stel dat je geld genoeg zou hebben, wat zou je dan doen?’  ‘Ja, maar …’
‘Stel je foto’s worden goed verkocht, hoe zou je dat vinden?’ ‘Fijn, maar …’
Bij iedere vraag komt er een ‘Ja, maar …’, vaak nog voordat ik ook maar een poging heb gedaan om te voelen hoe het zou zijn. Erger nog: het lukt me niet eens om te verzinnen, laat staan om te voelen wat ik zou willen, of hoe iets zou zijn.


Mezelf beschermen!?

Stel ik verheug me erop dat er familie en vrienden op de opening van mijn expositie komen en ze komen niet. Dan voel ik me teleurgesteld. Dat maakt de opening er dan niet leuker op. Dan maar liever verwachten dat er niemand komt, dan bescherm ik mezelf tegen de teleurstelling. Althans, dat denk ik. Maar het tegendeel blijkt waar.


Mezelf in de maling nemen!

Als ik mij niet verheug, voorafgaand aan de opening en als ik dan tijdens de opening toch stiekem heel erg hoop dat ze wel zullen komen, maar ze komen niet, dan heb ik mezelf driedubbel te pakken. Vooraf geen plezier: ze zullen toch wel niet komen; tijdens geen plezier: zie je wel ze zijn er niet; en achteraf geen plezier: ik wist het wel dat ze niet zouden komen.


Waar ben ik bang voor?

Mag ik dromen? Ik durf mezelf niet toe te staan om te dromen. Waar ben ik zo bang voor?
Ik weet wel waar ik bang voor ben. Ik ben bang om me te verheugen, omdat dat ergens in mij gekoppeld zit aan teleurstelling. En de teleurstelling zit gekoppeld aan het gevoel dat ik niet belangrijk genoeg ben, dat ze mij niet leuk/lief/aardig vinden, dat ik niet goed genoeg ben. En het grote gevoel dat daar achter zit, is niet gezien worden, er niet horen te zijn en een enorme eenzaamheid.


Hoe los ik het op?

Dat gevoel is niet van vandaag of gisteren. Het is iets dat ik ál mijn levens al met me mee draag. En dat mij steeds weer opnieuw uitdaagt om het tegendeel te bewijzen. Maar hoe? Durf ik mezelf toe te staan om te dromen? Kan ik mijn ‘Ja, maar …’ achterwege laten en ongegeneerd mezelf in het middelpunt van míjn leven zetten?

Ha, hier komt ie dan!


Mijn droom!!!

Mijn droom, ongecensureerd, met maar één ‘Ja, maar …’ Namelijk dat ik (stiekem) nog veel meer dromen heb en dat ik ook die op ga schrijven.

Ik zit aan de tafel achter m’n i-mac en leg de laatste hand aan het in elkaar zetten van mijn boek in indesign. Een boek dat bestaat uit een collectie van mijn macro-foto’s en mooie gedichten. Bij iedere foto is een gedicht geschreven. De foto’s heb ik voorbewerkt in  lightroom, zodat ze op z’n mooist zijn. Veel photoshopwerk doe ik er niet aan, hooguit de scherpte nog wat verhogen en af en toe iets met de belichting, maar voor de rest zijn ze puur en dus mooi genoeg van zichzelf.
Het in elkaar zetten van een boek is altijd een hele klus en ik wil het zo perfect mogelijk hebben. Maar ik geniet er elke keer weer van. M’n foto’s op het grote scherm van mijn computer zien. Dan zijn ze op hun mooist en daar word ik heel blij van.
Het boek is klaar, ik sla het op en stuur het direct naar de drukker. Als het goed is heb ik dan aan het eind van de week een proefexemplaar in huis. Dat is iedere keer weer spannend! Maar gelukkig heb ik een hele goede drukker, dus het zal ook deze keer wel weer heel mooi zijn.
De boeklancering is over een maand. M’n derde alweer, als ik alleen m’n eigen boeken tel. Voor wat het de boeken van anderen aangaat, waarvan ik de illustratie en covers heb gedaan, ben ik de tel kwijt.
Het zal wel weer een hele drukte worden, want naarmate mijn werk bekender wordt, komen er steeds meer mensen naar de lancering. En zoals ook bij alle vorige lanceringen heb ik er weer een expositie aan vastgeknoopt.

Steeds meer mensen laten zich meevoeren door de schoonheid en de magie van mijn kunst.