Ook eenzaamheid is een trouwe metgezel

Posted on 15 april 2013

Ik zit op de lagere school en snap niet waarom sommige kinderen vriendin met mij willen zijn. Ik ben verlegen, zeg niet veel, durf niets. En toch speel ik wel eens met iemand, maar de meeste tijd speel ik alleen met m’n mini-steck, of ben ik aan het puzzelen of kleuren. Thuis in de huiskamer op de grond, lekker dicht bij de verwarming, of in m’n eigen kamertje. Dat is veilig en vertrouwd.

Ik heb m’n HBO-opleiding afgerond en kan geen werk vinden. De jaren 80 crisis. M’n vader is net in de VUT gegaan en zit nu dus hele dagen thuis, net als ik. En dat is nogal wennen voor mijn ouders. Ik voel veel spanning tussen die 2 en wil daar geen deelgenoot van zijn, dus kies ik ervoor om mijn eigen huisje te gaan zoeken.
Al snel heb ik dat gevonden. M’n vader helpt me met de praktische dingen, zoals de financiën en het opmeten van vloeren en ramen. Met m’n moeder ga ik m’n meubeltjes kopen. Het wordt gezellig, echt mijn plekje.

En dan is het zover….. Ik ga op mezelf wonen!

Ik voel een mengeling van leuk, spannend en eng en ga het stoer aan. Die avond doe ik de voordeur goed op slot, doe gezellig de lichtjes aan en ga op m’n bankje zitten.
Pffff, en nu?
Dag na dag, avond na avond ben ik alleen. Ik ontbijt alleen, ik kook alleen, ik kijk alleen naar de tv, en ik ga alleen naar bed, om de volgende ochtend weer alleen op te staan.

Ik voel me zo eenzaam. Ik durf geen contacten te leggen, ik weet niet eens hoe dat moet. Het is niet dat ik er geen gelegenheid voor zou hebben, want ik werk inmiddels via het uitzendbureau op een kantoor, ik volg tekenlessen, ik ga naar de fitness. Allemaal plekken waar ik vrienden zou kunnen maken, als ik maar wist hoe, als ik maar durfde.
In de avonden huil ik veel. Ik voel me wanhopig. Zo wil ik niet leven.
Maar ik doe het wel. Dag in …… dag uit.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.