Mag ik dromen?

Posted on 10 maart 2013

Mag ik dromen?

Dromen was er voor mij nooit bij. En nog steeds is het niet iets wat ik makkelijk doe.
Ik heb het dan niet over ’s nachts in bed, als ik in een diepe slaap ben. Nee, ik heb het over dagdromen, over fantaseren. Over bedenken wat ik allemaal zou willen, als werkelijk alles mogelijk was. Zonder ook maar enige belemmering van wat dan ook.
Voor mij moeten de dingen kloppen, reëel zijn, niet overdreven, waarheidsgetrouw. Wat maakt dat ik mezelf compleet vast zet, geen mogelijkheden zie waar ze misschien wel eens zouden kunnen zijn. Ik noem het, voor het gemak, maar even het glas half leeg syndroom.
Nu wil het lot dat ik een vriendin heb die hierin zo’n beetje het tegenovergestelde is van mij. Ze daagt me uit om verder te durven kijken dan ik kan en durf te denken. En langzaam leer ik, door haar vragen, fantaseren over hoe ik zou willen dat mijn leven eruit ziet.
‘Stel dat je geld genoeg zou hebben, wat zou je dan doen?’  ‘Ja, maar …’
‘Stel je foto’s worden goed verkocht, hoe zou je dat vinden?’ ‘Fijn, maar …’
Bij iedere vraag komt er een ‘Ja, maar …’, vaak nog voordat ik ook maar een poging heb gedaan om te voelen hoe het zou zijn. Erger nog: het lukt me niet eens om te verzinnen, laat staan om te voelen wat ik zou willen, of hoe iets zou zijn.


Mezelf beschermen!?

Stel ik verheug me erop dat er familie en vrienden op de opening van mijn expositie komen en ze komen niet. Dan voel ik me teleurgesteld. Dat maakt de opening er dan niet leuker op. Dan maar liever verwachten dat er niemand komt, dan bescherm ik mezelf tegen de teleurstelling. Althans, dat denk ik. Maar het tegendeel blijkt waar.


Mezelf in de maling nemen!

Als ik mij niet verheug, voorafgaand aan de opening en als ik dan tijdens de opening toch stiekem heel erg hoop dat ze wel zullen komen, maar ze komen niet, dan heb ik mezelf driedubbel te pakken. Vooraf geen plezier: ze zullen toch wel niet komen; tijdens geen plezier: zie je wel ze zijn er niet; en achteraf geen plezier: ik wist het wel dat ze niet zouden komen.


Waar ben ik bang voor?

Mag ik dromen? Ik durf mezelf niet toe te staan om te dromen. Waar ben ik zo bang voor?
Ik weet wel waar ik bang voor ben. Ik ben bang om me te verheugen, omdat dat ergens in mij gekoppeld zit aan teleurstelling. En de teleurstelling zit gekoppeld aan het gevoel dat ik niet belangrijk genoeg ben, dat ze mij niet leuk/lief/aardig vinden, dat ik niet goed genoeg ben. En het grote gevoel dat daar achter zit, is niet gezien worden, er niet horen te zijn en een enorme eenzaamheid.


Hoe los ik het op?

Dat gevoel is niet van vandaag of gisteren. Het is iets dat ik ál mijn levens al met me mee draag. En dat mij steeds weer opnieuw uitdaagt om het tegendeel te bewijzen. Maar hoe? Durf ik mezelf toe te staan om te dromen? Kan ik mijn ‘Ja, maar …’ achterwege laten en ongegeneerd mezelf in het middelpunt van míjn leven zetten?

Ha, hier komt ie dan!


Mijn droom!!!

Mijn droom, ongecensureerd, met maar één ‘Ja, maar …’ Namelijk dat ik (stiekem) nog veel meer dromen heb en dat ik ook die op ga schrijven.

Ik zit aan de tafel achter m’n i-mac en leg de laatste hand aan het in elkaar zetten van mijn boek in indesign. Een boek dat bestaat uit een collectie van mijn macro-foto’s en mooie gedichten. Bij iedere foto is een gedicht geschreven. De foto’s heb ik voorbewerkt in  lightroom, zodat ze op z’n mooist zijn. Veel photoshopwerk doe ik er niet aan, hooguit de scherpte nog wat verhogen en af en toe iets met de belichting, maar voor de rest zijn ze puur en dus mooi genoeg van zichzelf.
Het in elkaar zetten van een boek is altijd een hele klus en ik wil het zo perfect mogelijk hebben. Maar ik geniet er elke keer weer van. M’n foto’s op het grote scherm van mijn computer zien. Dan zijn ze op hun mooist en daar word ik heel blij van.
Het boek is klaar, ik sla het op en stuur het direct naar de drukker. Als het goed is heb ik dan aan het eind van de week een proefexemplaar in huis. Dat is iedere keer weer spannend! Maar gelukkig heb ik een hele goede drukker, dus het zal ook deze keer wel weer heel mooi zijn.
De boeklancering is over een maand. M’n derde alweer, als ik alleen m’n eigen boeken tel. Voor wat het de boeken van anderen aangaat, waarvan ik de illustratie en covers heb gedaan, ben ik de tel kwijt.
Het zal wel weer een hele drukte worden, want naarmate mijn werk bekender wordt, komen er steeds meer mensen naar de lancering. En zoals ook bij alle vorige lanceringen heb ik er weer een expositie aan vastgeknoopt.

Steeds meer mensen laten zich meevoeren door de schoonheid en de magie van mijn kunst.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.