Dit is dus waar ik last van heb

Posted on 19 maart 2013

Een paar situaties

Ik zit op de middelbare school in de klas en heb m’n huiswerk goed gemaakt, want niet maken durf ik niet. Stel je voor dat de leraar daar achter komt.
Dan noemt de leraar mijn naam en stelt me een vraag. Ik schrik, krijg een rood hoofd en weet geen antwoord te geven. Ik stamel dat ik het niet weet. Er is niets meer in mij hoofd dan schaamte, onzekerheid en angst. Dezelfde vraag wordt aan een ander gesteld en terwijl het antwoord wordt gegeven, weet ik het ook weer.

Tijdens een cursus krijgen we de opdracht: ‘Schrijf een stukje over wat jij het allerliefst doet’. Baf, mijn hoofd is direct leeg, ik kan niets verzinnen. ‘Neem eens een situatie uit je leven waarin je succes had’. Ja hoor, weer niets. Ik voel me heel ongemakkelijk en onzeker. De anderen hebben direct een idee en kunnen verder met de opdracht. Ik blijf hangen in een black-out. Eenmaal thuis kan ik wel wat verzinnen, maar dat is rijkelijk te laat om mee te kunnen doen in de groep.

Met een aantal mensen hebben we een leuk gesprek. Om de beurt verteld er iemand hoe een bepaalde situatie voor hem of haar is. Ik luister geïnteresseerd, maar als er dan aan mij wordt gevraagd: ‘En hoe is dat voor jou?’ Blijf ik in eerste instantie het antwoord verschuldigd, doodgewoon omdat ik niet meer weet wat de vraag was. ‘Hoe is wat? voor mij?’

Doordat ik dit soort situaties steeds maar weer meemaakte, ging ik denken dat ik dom was. En heb ik me de gedachte ‘Ik ben dom, want ik kan al die dingen niet’ eigen gemaakt.

Een paar andere situaties

Ik ben gezellig met mijn dochter aan het winkelen en ineens ben ik het zat, word ik chagrijnig en weet ik niet hoe snel ik de winkel uit moet komen. Eenmaal weer buiten en uit de drukte, gaat het weer wat beter.

Ik verbaas me erover dat anderen constant oogcontact kunnen maken, als ze aan het praten zijn. Als ik luister kan ik heel goed oogcontact maken, maar als ik zelf moet praten niet. Dan moet ik m’n blik regelmatig afwenden om bij mijn verhaal te kunnen.

Op het allerlaatste moment krijg ik te horen dat het maken van de visitekaartjes niet meer op tijd gaat lukken. Het is echter geen optie om ze niet te hebben, dus ga ik als een razende zelf aan de slag. En waar ik het normaal erg leuk vind om dit soort dingen te doen, raak ik nu heftig in de stress. ‘Dit gaat nooit op tijd lukken’, ‘Ik kan het niet’ enz. enz.

Waarom reageer ik zo raar?

Ik val van de ene verbazing in de andere, van de ene herkenning in de andere en voel een enorme erkenning, op het moment dat ik het boek ‘Het introverte type: een stille kracht’ van Marti Olsen Laney aan het lezen ben.

Nu snap ik waarom anderen hier geen last van hebben. Die anderen verwerken alle indrukken en alles wat op hen afkomt op een andere manier dan ik. En dat hangt samen met het feit dat ik introvert ben en zij extravert. Het is aangetoond dat de gegevensoverdracht in de hersenen bij introverte mensen, via een andere weg verloopt dan bij extraverte mensen.

Dit is dus waar ik ‘last’ van heb.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.