Deel 2: De weg terug

Posted on 31 maart 2014

Na alle stress van doodlopende wegen, verkeerd rijden, verkeerd lopen, misverstanden  (zie blog deel1) en een Tomtom die op de terugweg dienst weigert, besluiten we binnendoor terug te rijden van Utrecht naar Arnhem. Heerlijk vinden we dat. Het liefst nemen we de kleine weggetjes en komen zo langs de leukste plekjes. Al mijn stress van de heenweg is als sneeuw voor de zon verdwenen en ik geniet met volle teugen.

Latte Macchiato

Al gauw hebben we trek in een overheerlijke latte macchiato. We pakken tomtom places erbij (die zit gelukkig op mijn mobiel, want Tommy weigert nog steeds) en gaan op zoek naar een restaurantje. M’n lief vertelt me hoe ik moet rijden en roept regelmatig: ‘oh, hier rechts is er één’ en ‘hier moet je links’ steeds op het moment dat ik er net niet meer in kan schieten, doordat er verkeer achter me zit, ik net voorbij de afslag ben of ik gewoon niet snel genoeg reageer. Maar geen probleem, dan nemen we toch gewoon het volgende restaurant.

Nu gaan we goed

Hier naar links en dan rechtdoor’. Deze keer mooi op tijd gezegd, dus ik rij het kleine weggetje in. ‘Weet je het zeker?’ vraag ik. ‘Ja, er stond zelfs een bordje langs de weg’ zegt ze. De weg gaat over in een zandweg met en hoop plassen. Dit wordt leuk. Maar na een stukje rijden lijken we toch niet echt goed te gaan (goh heus ;-)), dus gekeerd en terug. Na nog wat zijstraatjes komen we aan de achterkant van het restaurant uit.

Lekkere koffie?

Ik spring uit de auto om eerst te gaan vragen of ze een latte hebben, want anders gaan we verder zoeken. Nou die hebben ze, zegt de ober. Als we ons glas met latte macchiato krijgen nemen we snel onze eerste slok. Hm, smaakt raar. Is het nou niet goed of ligt het aan mij? Na een paar slokken, waar we geen van beiden blij van worden, besluiten we ons geluk elders te zoeken. Even blijft die vieze koffie nog in m’n gedachten hangen, maar dan laat ik het los.

En weer mis

Hier rechts moet een oranjerie liggen in een park, daar hebben ze vast lekkere latte.’ Alleen nergens een weggetje. Op de gok slaan we ergens rechtsaf een doodlopende weg in, maar aan die weg ligt het niet. We rijden een stukje terug en slaan de volgende mogelijkheid rechtsaf. Weer doodlopend. Nou, dan maar geen oranjerie. Op naar het volgende restaurant. En ja hoor, terwijl we naar het restaurant toe lopen, zie ik het bordje van de oranjerie. Dan gaan we toch maar naar de oranjerie. We lopen door het mooie park van Huis Doorn en trekken aan de deur. Dicht! We schieten in de lach en besluiten dan toch maar naar dat andere restaurant te gaan.

En dan …

Heerlijke latte bij Brasserie Rodestein in Doorn, maar bij betalen het pin-apparaat buiten werking en geen geld op zak. Geen probleem we mogen samen verderop in de straat geld gaan pinnen. Ja samen. Wat mooi als iemand nog zo’n vertrouwen durft te hebben.

Met deze heerlijke kop koffie in onze buik, rijden we verder naar huis.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.