Design lamp ;-)

Nu alles zo’n beetje zijn plekje heeft gevonden in ons nieuwe huisje, komen we tot de conclusie dat we in de keuken wat weinig licht hebben. Dus togen we naar de IKEA, in Duiven, hier vlak bij om een ‘design lamp’ te kopen van het type plafonnière.

Ik wil niet boren

Een plafondlamp hebben we nodig en IKEA heeft ze te kust en te keur. Alleen: voor alle lampen die ze verkopen, moet je minimaal drie keer in het plafond boren. Agnes verzucht: ‘Maar ik wil niet in het plafond moeten boren, hebben ze niet een lamp die aan het oogje kan hangen?’

Goed gezocht en niet gevonden

De hele IKEA afgestruind, maar we vinden het niet. Maar even loslaten, dan komt de oplossing vanzelf is onze ervaring. Bovendien hebben we een vakantie gepland in het prachtige Appelscha. Dat doen we maar eerst even.

Ideetje

Ineens heeft Agnes een helder idee. In een eerder huis had ze boven de tafel een lange tak opgehangen met daaromheen kerstverlichting. Dat stond geweldig en gaf behoorlijk wat licht, genoeg in elk geval voor die plek. Misschien dat zoiets weer kan in de keuken?

De tak van toen

De tak van toen is veel te lang en te zwaar. Bovendien voldoet hij niet aan de wens dat we hem kunnen ophangen zonder te boren. Maar het idee groeit. ‘Misschien iets van een wortel van een boom, met vertakkingen’.

Wandelen in het Drents-Friese woud

We zijn heerlijk op vakantie (deze keer niet in Giesbeek) en maken een paar prachtige wandelingen door het Drents-Friese Woud. We zijn aan het ‘bosbaden’, snuiven de dennengeur op en beklimmen de Bosbergtoren, waar we over de boomtoppen heen kijken. Met intussen, in ons achterhoofd, de intentie dat we een mooie tak gaan vinden.

De laatste dag van de vakantie

We komen terug van een wandeling. Het is de laatste dag van onze vakantie en we lopen het pad naar ons vakantiehuisje op. Een pad dat we deze midweek al wel 8 keer gelopen hebben, maar vandaag zien we het. Net naast het pad ligt een prachtig vertakte tak van een fruitboom.

Een ree

Ik stap van het pad af en pak de tak beet. Op dat moment springt een reetje op van haar rustplaats. Kennelijk lag ze vlak naast de tak, want ze is op armlengte afstand. Eventjes, want ze springt met grote sprongen weg het bos in. Ademloos kijken we haar na.

De tak gaat mee naar huis

We wandelen met de tak naar het huisje. Een paar van de kleine, scherpe takken knippen we er hier al af. Eenmaal thuisgekomen halen we een snoer LED-lampjes en gaan aan de knutsel. Hier en daar een takje weghalen. De lampjes langs de takken vastmaken en het snoer aan het dikste stuk. De stekker knipt Agnes eraf, want ze wil de tak aan de aansluiting in het plafond maken, zodat we het licht met de lichtknop aan en uit kunnen doen.

Design in co-creatie met moeder natuur

Het resultaat is prachtig én functioneel. We hebben een ‘Design lamp’. In co-creatie met moeder natuur gemaakt. Hij hangt aan een haakje dat er al zat, zonder te boren. 🙂

Warme groet,
Ivonne

 

(Geen) Kermis voor de HSP-er

Geen kermis voor de HSP-er

Als er één plek is waar ik het liefst gillend wegloop, dan is het wel de kermis. Ik raak er helemaal gestrest. Harde muziek, harde geluiden van de attracties, knipperende en flitsende lichten, massa’s mensen met allemaal hun eigen emoties. Ik word erdoor overspoeld. Het is voor mij als HSP-er teveel.

Ik houd niet van de kermis

Het zijn niet alleen al die prikkels die maken dat ik er niet naartoe ga. Ik vind er gewoon niets aan. Vroeger als kind vond ik touwtje trekken en een zuurstok of kaneelstok wel oké, maar daar had ik het dan wel mee gehad. Al die andere dingen durfde ik toen niet in en nog steeds niet. Dus dat het zoveel prikkels oplevert, is voor mij niet zo erg, want ik ga er toch niet naartoe.

Wel kermis voor de HSP-er

berichtje uit de Zevenaarse Post

Maar wat nu als jeer nu wel van houdt, maar niet tegen al de prikkels kunt? Dan kun je sinds kort toch terecht. Deze kop ‘Uurtje rustig kermis vieren’ zag ik in de Zevenaar Post. Hé, dat is interessant, hoe doen ze dat? Lees het artikeltje hiernaast maar even.

Hier word ik blij van

Wat een goed initiatief en wat fijn is dit. Niet alleen voor de HSP-er die wel van de kermis houdt, maar voor zoveel meer mensen die, om wat voor reden dan ook de drukte niet kunnen velen. Bijvoorbeeld mensen met autisme of een gehoorapparaatje. En wat dacht je van kleine kinderen waarvan je het gehoor niet wilt blootstellen aan teveel decibellen.

Benieuwd naar jouw ervaring

Ik ben heel benieuwd naar jou ervaring. Kan jij tegen al die toeters en bellen? Botsautootjes, snel ronddraaiende attracties, de geuren, de geluiden?  Zou een kermis zonder al die geluiden voor jou werken? Gaan de veranderingen ver genoeg voor jou als HSP-er? Wat zou er nog meer moeten of mogen gebeuren, voordat jij naar de kermis komt? En is een uurtje wel genoeg dan?

Hoe dan ook een goed initiatief die rustige kermis. Nu de bibliotheek nog :-).

Carel Willink in Kasteel Ruurlo

Magisch realisme in Kasteel Ruurlo

Kasteel Ruurlo

Als verrassing voor Ivonne haar verjaardag zijn we op weg naar een expositie van werk van Carel Willink in Kasteel Ruurlo. Ivonne is een liefhebber van het magisch realisme en Willink is daar een schoolvoorbeeld van. Het magisch realisme is een richting in de kunst waarin een poging wordt gedaan de werkelijkheid te verbinden met een andere of hogere werkelijkheid, waardoor hallucinante beelden of droomeffecten ontstaan.

We staan overal bij stil

Plaats die collectie in een totaal gerestaureerd kasteel, waaraan ook moderne elementen zijn toegevoegd en het plaatje klopt helemaal. Als ik door een museum loop, ben ik meestal vrij snel klaar, maar vandaag is het anders. De schilderijen van Willink vragen me bijna allemaal om erbij stil te staan. En dat doe ik dan ook. Kijken en voelen gaan hier hand in hand.

Spiegeling

Wel jammer dat de uitlichting van de werken verre van fijn is. We zijn steeds aan het zoeken vanaf welke plek we het schilderij het beste kunnen zien. De verlichting zorgt voor een enorme spiegeling, waardoor je het schilderij niet gewoon recht van voren kunt bekijken.

Indrukwekkend

Dit kan echter de pret niet drukken, want het is indrukwekkend. Niet alleen de schilderijen van Willink, maar ook kasteel Ruurlo zelf. Iedere zaal heeft z’n eigen unieke plafond, dat weerspiegeld wordt in de schitterende houten vloeren. Je loopt over vloeren met kunstig ingelegde bloemen- en andere patronen. Hier is een echte houtkunstenaar aan het werk geweest. We genieten met volle teugen.

Diep geraakt

En als kers op de taart lopen we in de stralende zon, op blote voeten, een rondje om het schitterend gerestaureerde kasteel.  Kastelen, oude kerkjes, oude huizen en oude muren raken mij altijd diep.