Als de wereld hard binnenkomt

Voor de HSP-er komt alles harder binnen

Ivonne voor blog over klagersAls niet HSP-er zijnde heb ik moeten wennen aan hoe Agnes reageert op de wereld. Waar ik nogal eens mijn schouders ophaal, is zij in alle staten. En als ik dan mijn schouders ophaal, dan gaat ze mij haarfijn uitleggen wat er allemaal mis is. Wat er zo onrechtvaardig of vervelend is. Klagers kunnen dat heel goed.

Ze heeft gelijk

Doorgaans heeft Agnes gelijk. Als ze het heeft over misleidende informatie over matte of glanzende ansichtkaarten, of de ogenschijnlijk vriendelijke, maar eigenlijk geldbeluste service in een restaurant. Of waar ze het heeft over hoe uitgevers omgaan met hun verkoopcijfers: ze voelt haarscherp aan waar de schoen wringt.

Ik maak me niet zo druk

Ik voel al die dingen ook wel en heel eerlijk, ik word ook niet blij van onduidelijke informatie, dingen die niet (helemaal) goed gaan. Maar mijn schouders zitten wat losser. Ik haal ze op en ga over tot de orde van de dag. Ik kom niet meer bij het restaurant, vertrouw de informatie op een website niet meer en wordt ergens anders klant. ‘Chalk it up to experience’ zeggen de Amerikanen. Leergeld betaald … Klagers zijn anders.

Agnes gaat het aan

Agnes ervaart alles scherper doordat ze HSP-er is. Ze bijt zich dan ook vast. Eerst gaat ze klagen bij degene die het in haar ogen niet goed heeft gedaan. Als deze de fout kan erkennen, dan is de rust hersteld, zeker als er ook nog sorry gezegd wordt. Maar sorry zeggen is er in veel branches niet bij.

De tweede fase: ben ik nou gek?

‘Ben ik nou gek?’ vraagt ze mij. Ze legt het hele verhaal uit. Soms, heel soms, heeft ze geen gelijk. Dan heeft ze zelf niet goed gelezen bijvoorbeeld. Dat kan ze dan meteen erkennen en dan gaat de spanning ook gelijk weg. Maar meestal heeft ze gewoon gelijk. Zijn dingen onduidelijk beschreven en is er niet geleverd wat er verwacht mocht worden.

De derde fase: De klacht indienen

Ze doet een tweede en/of derde poging om in contact met ‘de tegenpartij’ duidelijk te maken waar het om gaat. Ze legt het uit, nog eens en nog eens. Blijft erkenning uit? Dan is dat uiterst onbevredigend en komt ze er dagenlang steeds weer op terug.

Bloggen helpt haar loslaten

Soms zeg ik ‘Hier zou je over kunnen bloggen’ maar meestal doet ze het uit zichzelf. Zodra ze merkt dat ze ergens in blijft hangen, schrijft ze haar ongenoegen op. Het helpt haar om het verhaal los te laten. Wanneer ze geen erkenning krijgt van de ‘tegenpartij’, dan vertelt ze online over haar ervaringen.

Gehoord worden

Haar verhalen raken mensen. Er wordt soms gereageerd, via Facebook of de mail. Mensen herkennen het. De klacht is gehoord, weliswaar niet door degene die er iets aan had kunnen doen, maar die heeft zijn kans gehad. Hoor en wederhoor is toegepast.

Het signaal van klagers

Mijn idee is dat het erg dom is van bedrijven om klachten niet naar tevredenheid af te handelen. Ten eerste al vanwege het risico dat je (online) reputatie naar de haaien gaat, maar dat is niet het belangrijkste. Klachten wijzen je op fouten en onzuiverheden in je communicatie of je product.

De meeste mensen klagen niet

De meeste mensen klagen niet, ook niet als ze niet tevreden zijn. Ze komen gewoon niet terug. De klagers moet je koesteren, zij geven je belangrijke informatie. Informatie waar je in een duur marktonderzoek niet achterkomt: hoe je bedrijf daadwerkelijk overkomt op de klant.

De HSP-er is de kanarie in de kolenmijn

In lang vervlogen tijden namen mijnwerkers een kanarie mee in de kolenmijn. Als er geurloze giftige dampen ontstonden, viel zo’n vogeltje van zijn stokje. Dat was voor de mijnwerkers een teken om zo snel mogelijk de mijn te verlaten. Bedrijven zouden er goed aan doen HSP-ers in te huren om hun product (informatie) te toetsen. (maar geef ze wel een rustige werkplek ;-))

(Geen) Kermis voor de HSP-er

Geen kermis voor de HSP-er

Als er één plek is waar ik het liefst gillend wegloop, dan is het wel de kermis. Ik raak er helemaal gestrest. Harde muziek, harde geluiden van de attracties, knipperende en flitsende lichten, massa’s mensen met allemaal hun eigen emoties. Ik word erdoor overspoeld. Het is voor mij als HSP-er teveel.

Ik houd niet van de kermis

Het zijn niet alleen al die prikkels die maken dat ik er niet naartoe ga. Ik vind er gewoon niets aan. Vroeger als kind vond ik touwtje trekken en een zuurstok of kaneelstok wel oké, maar daar had ik het dan wel mee gehad. Al die andere dingen durfde ik toen niet in en nog steeds niet. Dus dat het zoveel prikkels oplevert, is voor mij niet zo erg, want ik ga er toch niet naartoe.

Wel kermis voor de HSP-er

berichtje uit de Zevenaarse Post

Maar wat nu als jeer nu wel van houdt, maar niet tegen al de prikkels kunt? Dan kun je sinds kort toch terecht. Deze kop ‘Uurtje rustig kermis vieren’ zag ik in de Zevenaar Post. Hé, dat is interessant, hoe doen ze dat? Lees het artikeltje hiernaast maar even.

Hier word ik blij van

Wat een goed initiatief en wat fijn is dit. Niet alleen voor de HSP-er die wel van de kermis houdt, maar voor zoveel meer mensen die, om wat voor reden dan ook de drukte niet kunnen velen. Bijvoorbeeld mensen met autisme of een gehoorapparaatje. En wat dacht je van kleine kinderen waarvan je het gehoor niet wilt blootstellen aan teveel decibellen.

Benieuwd naar jouw ervaring

Ik ben heel benieuwd naar jou ervaring. Kan jij tegen al die toeters en bellen? Botsautootjes, snel ronddraaiende attracties, de geuren, de geluiden?  Zou een kermis zonder al die geluiden voor jou werken? Gaan de veranderingen ver genoeg voor jou als HSP-er? Wat zou er nog meer moeten of mogen gebeuren, voordat jij naar de kermis komt? En is een uurtje wel genoeg dan?

Hoe dan ook een goed initiatief die rustige kermis. Nu de bibliotheek nog :-).

Code rood in je leven

Tornado, code rood?

Eergisteren raasde een heuse tornado over Rheden. Vanuit ons dorpje, Giesbeek, kun je de bomen van Rheden zien. Tussen ons en Rheden ligt een grote recreatieplas en de IJssel, maar als je wilt ben je met twee pontjes zo in Rheden en op de Posbank. Ondanks de tornado en ‘code rood’ heerste in Giesbeek vooral de rust.

Door JasonWeingart - Eigen werk, CC BY-SA 4.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=64479205

Door JasonWeingart – Eigen werk

Code rood, een belangrijk signaal

Ken je dat in jou leven? Dat alle signalen op rood staan? Dat je basis, waar je leeft, niet in orde is? Dat de alarmbellen in je leven afgaan? Dat is een signaal om tot radicale actie over te gaan.

Code rood in ons leven

Twee maanden terug begaf onze auto het. Een week lang zaten we in Arnhem, voor ons gevoel, vast. Daarvoor brachten we veel tijd door in onze stacaravan in Kring van Dorth, waar het meeste geluid van de vogeltjes en het knapperend houtvuur komt. Nu, plotseling zaten we een week in ons gehorige flatje. Een week was genoeg om horendol te worden.

Op zoek naar rust

Onze flat in Arnhem staat aan een hele drukke weg, waar ook ‘s nachts veel verkeer langs rijdt. Het is een aanvoerroute van het Ziekenhuis Rijnstate, wat ook niet bevorderlijk is en het flatje heeft enkel glas, geen enkele bescherming tegen het geluid. Agnes heeft als HSP-er veel last van omgevingsgeluid, maar hier had ik als non-HSP-er ook last van. We besloten te verhuizen.

Als Agnes zich vastbijt …

Als Agnes zich vastbijt, gaat het heel snel. Binnen een maand nadat we het besluit om te verhuizen namen, wonen we al op onze nieuwe plek. Agnes is gewoon een meester in dingen voor elkaar krijgen, als ze eenmaal haar zinnen ergens op heeft gezet. En zij had haar zinnen gezet op een woning met rust, stilte en een groene omgeving.

Rust en stilte

Ken je dat, dat de stilte aanwezig is, tastbaar lijkt? Wij wonen aan de rand van een rustig dorp, vlak achter het dijkje. De stilte is hier hoorbaarder dan het geluid ooit was. Sttt … hoor je?

Groene omgeving

We wonen hier nu een maand of twee en zien de natuur groener worden. De Posbank, eerst nog zichtbaar vanuit onze woonkamer, wordt door groene bomen aan het zicht onttrokken. Dan maar even lopen, een korte wandeling brengt ons bij de plas, waar een bever zijn dammen bouwt.

Het effect is onvoorstelbaar

Hoeveel invloed een overmaat aan geluid heeft, merk je pas ten volle als je een poosje in de stilte verkeert. De rust die buiten heerst, sijpelt onze ziel binnen. Daardoor komt er ruimte voor nieuwe dingen, voor creatieve energie. En er komt ruimte om onze vermoeidheid te ervaren.

Na jaren van nomadisch leven, eindelijk thuis

Onze omzwervingen met de yurt, onze verhuizingen, zelfs mijn jaren in Amerika, waar ik ook weinig vastigheid had qua woonomgeving … Eindelijk zijn we thuis. Zo voelt het. Hier kunnen we uitrusten. Hier kunnen we oud worden.

Leven met een HSP-er als partner

Mijn naam is Ivonne Meeuwsen. Ik ben de partner van Agnes. Ja, dé Agnes van ‘GewoonAgnes‘. Van deze website dus. Als partner van een HSP-er die ook nog eens introvert is, heb ik best het één en ander te vertellen over HSP, introversie en wat je als partner zoal meemaakt.

Partner van een HSP-er

Als partner van iemand die hoog-sensitief is, heb je behoorlijk wat invoelend vermogen nodig. Je kunt beter niet als een soort olifant in de porceleinkast, botweg zeggen wat er voor je mond komt.

Je leert elkaar wel goed kennen

Als alle emoties er mogen zijn, leer je vrij snel wat de ander belangrijk vindt. Rechtvaardigheid, rust, stilte en schoonheid. Zomaar een paar van de waarden die bij ‘mijn’ HSP-er hoog in het vaandel staan.

Zij heeft er het meeste last van

Als HSP-er heeft zij er zelf het meeste last van. Als iets haar onrechtvaardig toeschijnt, gaat ze aan de slag. Ze laat het niet los, want het laat haar niet los. Pas als ze naar haar eigen tevredenheid heeft aangetoond dat iets onrechtvaardig is en op welke manier, kan ze weer slapen.

Geef je partner met HSP de ruimte

Als mijn partner ergens mee bezig is, kan ik haar beter niet storen. Ze kan zich aardig vastbijten in dingen en dan heel monomaan bezig zijn. Een bordje met ‘niet storen’ is niet nodig. De concentratie is op haar gezicht af te lezen. En dat ‘niet storen’ dat leer je snel genoeg …

Mooie aspecten van HSP

Naast de soms ingewikkelde dingen van HSP, zoals de prikkelbaarheid als dingen niet rechtvaardig zijn, of als er, nu ja, te veel prikkels zijn, heeft mijn HSP-er ook hele mooie kwaliteiten. Wij zijn nogal eens verhuisd en ik ben volstrekt waardeloos tijdens en vlak na een verhuizing. Ik kan de chaos niet overzien en val dan stil. Zij niet.

Eén ding oppakken …

Wat zij heel goed kan is schoonheid creëren. Dat uit zich (ook) in de inrichting van ons huis. Na een verhuizing pakt zij alles uit en zoekt voor alles de juiste plek. Langzaam, stapje voor stapje, doos voor doos, wordt het nieuwe huis ‘eigen’. Krijgt het de uitstraling van rust en ruimte waar ik het goed op doe.

Trots op ‘mijn’ HSP-er

We vullen elkaar mooi aan, ‘mijn’ HSP-er en ik. Als ik stil val, komt zij in actie. Als zij in een lichte paniek raakt, help ik haar dingen te ordenen zodat ze het weer overziet en niet overspoeld raakt. Samen bereiken we veel meer dan ieder van ons apart zou bereiken.

Ben ik een moeilijke eter of doe ik moeilijk?

Moeilijke eter

Ik stipte het al even aan in mijn blog ‘Uit eten bij ‘t Elf Uur’: Ik ben een moeilijke eter en dat is lastig. Te zoet, te zout, te pittig zorgt er bij mij al snel voor dat ik moet stoppen met eten, doordat ik misselijk wordt of mijn eetlust kompleet weg is. Daarnaast zijn er veel dingen die ik niet lust. Dit kan liggen aan de smaak, de geur, maar ook aan het mondgevoel.

moeilijke eter moeilijk eter moeilijke eter

Smaak

Over smaak valt niet te twisten is een mooie uitspraak, waar ik helemaal achter sta. Maar wat bepaalt nou of iets je smaakt of niet? Heeft het met de prikkelverwerking te maken, stel ik me aan, doe ik moeilijk of is het gewoon moeilijk voor mij? Vragen die veel hsp-ers zullen herkennen.

Hoe iets je smaakt 

Hoe iets je smaakt hangt niet alleen van de smaakpapillen af, maar ook van je andere zintuigen én van je hersenen. Alle prikkels die van je zintuigen afkomen in de vorm van smaak, geur, kleur, temperatuur, textuur en ook geluid, worden door je hersenen gecombineerd met verwachtingen, herinneringen en emoties. En dit samen bepaalt hoe iets je smaakt.

Experiment

In De Trouw kwam ik dit artikel van Joep Engels tegen. Hij beschrijft hier verschillende experimenten met smaak. Waaronder het experiment van wijnkenners die tijdens de California State Fair een dure wijn met het etiket van een hele goedkope wijn en dezelfde dure wijn met het eigen etiket moesten beoordelen. Ze beoordeelden de zogenaamd goedkope wijn als slecht, terwijl ze diezelfde wijn als goed beoordeelden toen het zijn eigen etiket had.

Waar zit het nu in?

Bij mij gaat het in elk geval niet om de prijs. Of het nu in een hogere gevoeligheid van de zintuigen zit of in de prikkelverwerking in de hersenen, ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik niet moeilijk doe, maar het wel moeilijk vind.

Weet jij meer?

Weet jij hier meer vanaf? Heb je artikelen, onderzoeken erover? Ik hoor het graag van je!

Aapje mouwtje momentje

Eten bij Jules’ eten + drinken in Duiven

Mijn eerste indruk van de serveerster en ik denk tevens eigenares is correct vriendelijk, maar ze voelt voor mij niet helemaal echt. De zaak ziet er gezellig uit, er speelt fijne muziek op een goed volume en het is er, met drie bezette tafeltjes, erg rustig. Heerlijk voor mij als hsp-er. 

Nee, dat hebben we niet

We hebben hier, via social deal, een afspraak gemaakt, omdat ze biologisch vlees serveren. De keuze is door de speciale social deal-kaart wat beperkt. Ik bestel een verse jus d’orange en Ivonne een rosé, echter op beiden krijgen we een: ‘Nee, dat hebben we niet.’

Sinaasappelseizoen?

Verse jus d’orange schenken ze alleen in het seizoen. Dat is jammer voor mij, maar die keuze kan ik wel waarderen. Wat later vraag ik me af of er wel een sinaasappelseizoen bestaat? Google biedt uitkomst: jazeker bestaat er een sinaasappelseizoen: De winter! Van november tot en met april. Hmm, het is nu dus juist de tijd voor verse d’orange.
En de rosé? Die is gewoon op …!? 

De klant is koning?

Goed, we kiezen een ander drankje uit en maken onze keuze uit de menukaart. We bestellen en geven aan dat er een aantal ingrediënten niet in hoeven, waarop de serveerster zegt: ‘Dan laat je weg wat het juist lekker maakt.’ We reageren een beetje verontwaardigd, waarop ze snel zegt dat de klant moet kunnen eten wat die lekker vindt. Pfff, gelukkig maar, want zo sta ik er ook in als klant. 

Meer dan op de kaart staat

Het voorgerecht komt en wat ik er niet in wilde, zit er ook niet in, maar er zitten wel dingen in die niet op de kaart staan. Dat is dan weer jammer, want nu kan ik de rode ui er eerst uit gaan vissen, want die vind ik écht niet lekker. Bovendien, je zult er maar allergisch voor zijn.

Glaasje kraanwater

Tussen het voorgerecht en het hoofdgerecht in wordt ons gevraagd of we bij het hoofdgerecht wat anders willen drinken. ‘Huh, nee we hebben nog’, is onze enigszins verbaasde reactie daarop. ‘Ik lust er nog wel een glaasje kraanwater bij’, zegt Ivonne. Maar dat kan niet. ‘Ik werk niet voor niets, zeg maar’, geeft de serveerster als reactie. ‘Ik heb Sourcy, of anders bestelt u een ander drankje van de kaart, dan kunt u er wel een glas water bij krijgen.’ ‘Ik vind bronwater uit een flesje niet lekker, dus doe dan maar niets’, zegt Ivonne. Hadden we nu bij ons eerste drankje maar gelijk een glas water besteld, dan had ze geen nee kunnen zeggen.

Latte bij de buren

geld verdienen mag best, maar niet ten koste van allesHet lachen naar elkaar lijkt dan wel vriendelijk, maar is nú zeker niet meer echt. We eten ons hoofdgerecht en ons toetje, allemaal best lekker overigens, maar we gaan een latte bij de buren drinken. Die omzet gunnen we haar niet meer. 

De aap komt uit de mouw

Correct vriendelijk bejegend worden, maar bij ieder contactmoment meer voelen dat het niet echt vriendelijk is, dat er iets achter zit. Dat noem ik een aapje mouwtje momentje. Of het door mijn HSP komt weet ik niet, maar ik voel bij het eerste contact dat er iets niet klopt. Twee drankjes niet in huis hebben, kunnen we best vergeven. Maar bij het glas kraanwater wordt duidelijk dat het om geld verdienen gaat en dat ze er niet werkelijk plezier in lijkt te hebben om het mensen naar de zin te maken.

Waarom we naar een restaurant gaan

We gunnen mensen dat er geld aan ons verdiend wordt. Dat snappen we helemaal. Maar we gaan naar een restaurant om verzorgd te worden, om verwend te worden. Dat mag best geld kosten, maar als je het gevoel krijgt: ‘Ik doe vriendelijk tegen jou, zodat je veel geld uitgeeft bij mij, want ik wil wel aan je verdienen’, dan voel je je niet verwend. Dan voel je je belazerd.

Tekst op de website van Jules’ eten + drinken :

“Jules’ ontvangt je graag en zorgt ervoor dat het je aan niets ontbreekt.”

Helaas maken ze dat niet waar.

Tips

  • Vertrouw op je eigen waarneming. Als je voelt dat er iets niet klopt, klopt er iets niet
  • Zorg goed voor jezelf door te vragen wat jij wilt en aan te geven wat je niet wilt en niet bang te zijn om daarop afgewezen te worden
  • Voel je niet verplicht om iets te bestellen, omdat dat nou eenmaal verwacht wordt

Nabericht

Na afloop hebben we een latte macchiato gedronken bij ‘Bij de buren’. Supergezellig, de eigenaar kende ons nog van een vorige keer en kwam even een praatje maken. De jongen achter de bar was wat verlegen, maar maakte echt contact. Hier gaat het om meer dan alleen geld verdienen. En dat voelt héél anders …

Uit eten bij ‘t Elf Uur

Ik ben een moeilijke eter

Mijn lief en ik komen nogal eens in restaurants. Vaak voor een latte macchiato en/of een lunch en zo af en toe gaan we uit eten. Mijn lief is een ‘makkelijke’ eter, die niet heel kieskeurig is. Zij vindt het eten al gauw lekker. Ik daarentegen ben een ‘moeilijke’ eter. Ik krijg snel last van bepaalde ingrediënten, of van hoe iets is klaargemaakt. Is iets bijvoorbeeld te zoet, te zout, te pittig, dan moet ik al snel stoppen met eten. Ik word misselijk, of mijn eetlust is compleet weg, terwijl ik dan nog lang niet genoeg gegeten heb. Zo ook op de verjaardag van mijn lief. Daarover straks meer.

Ik ben hoog sensitief

Er is nog iets wat van invloed is op mijn restaurant-genot. Ik ben namelijk ook erg gevoelig voor geuren, geluid en sfeer en ik zie/voel als dingen niet kloppen, die anders/beter zouden kunnen. Je zou kunnen zeggen: ik ben HSP-er met een kritische blik. 

Rustig plekje

Ik reserveer, voor de verjaardag van mijn lief, een tafeltje bij ’t Elf Uur in Gorssel, met het verzoek om een rustig plekje. De serveerster wijst ons waar we kunnen zitten. We krijgen keus uit een tafeltje of 3 op één rij, midden in de zaak. We kiezen er één en terwijl ik met mijn rug naar het pad zit, word ik beroerd. Ik vraag of we ergens anders kunnen zitten, waar het rustiger is.

Afschermen

We mogen uitkiezen en vinden uiteindelijk een plekje in een afgeschermde hoek waar slechts twee tafeltjes staan en er niemand direct langs loopt. Dit voelt goed. We gaan zitten en het duurt even, maar ik raak het misselijke en duizelige gevoel kwijt. Ik doe daarvoor een oefening die ik ooit heb geleerd om me af te schermen. ‘Ik had de ster beter kunnen doen voordat ik binnenkwam’, zeg ik tegen mijn lief. Langzaam voel ik mijzelf tot rust komen.

Ik snap het niet

Hoe kan het toch dat we een plek middenin aangewezen krijgen, terwijl ze ook een rustige plek hebben? Ik had hier duidelijk om gevraagd. De serveerster is wel vriendelijk, maar ze lijkt er niet veel van te begrijpen.

Onze keuze van het menu

Voor mensen die alleen biologisch vlees willen eten, kun je hier terecht voor een echte biologische hamburger. Je hebt keus uit wel 10 verschillende. M’n lief is helemaal blij en kiest er één uit en gefrituurde champignons als voorafje. Ik houd niet van hamburgers en helaas is al het andere vlees niet biologisch, dus mijn keus valt op een pannenkoek met appelcompote, kaneel, krenten en karamel-ijs. Het is meer een toetje, maar vandaag mag dat, want het is feest. Ik vraag of de compote warm is en zeg dat ik er geen krenten bij wil. Ik gruw namelijk van het gevoel van een krent in mijn mond. Mondgevoel is ook zo’n dingetje van mij. 

Teleurstelling en verbazing

Komt de ober even later terug en zegt: ‘Ik moet u teleurstellen. De compote kan niet zonder de krenten.’ Dan kies ik maar voor een pannenkoek met kaas en ananas, maar ik ben hoogst verbaasd dat het niet kan. Ik verwacht van een restaurant dat de kok z’n recepten aan kan passen aan de wensen van de klant. Dat zal natuurlijk niet altijd mogelijk zijn, maar dan verwacht ik dat ze met je meedenken over wat er wél kan. Maar in dit geval … ben ik inderdaad teleurgesteld.

Gezellige plekje

We zitten goed in ons hoekje waarvan de wanden met ruw hout zijn betimmerd, met groene vlakken ertussen. De tafels zijn van gebruikt hout gemaakt, gezellig kaarsje erop. Op verschillende plaatsen hangen decoraties van mos aan de muur. Dit geeft een heel leuk effect en maakt dat het er gezellig uitziet. De muziek is rustig, maar had van mij nog net iets zachter gemogen. Maar goed, misschien zitten we erg dicht bij een box.

Het eten

Het voorafje wordt geserveerd. M’n lief vindt het erg lekker, maar de portie is enorm groot, zelfs voor een goede eter als zij. Dan komt het hoofdgerecht. Een sappige, heerlijke hamburger voor mijn lief, waar ook werkelijk op zit wat er op de kaart stond. Dus geen onaangename verrassingen die niet op de kaart vermeld stonden en dat is erg fijn (en lang niet overal waar je uit eten gaat vanzelfsprekend). En een pannenkoek met kaas en ananas voor mij. Alleen wat weinig ananas en een niet geheel gare pannenkoek, wat maakt dat ik na een halve pannenkoek al meer dan genoeg heb. Meer eten zou me misselijk maken, dus de andere helft laat ik inpakken om mee naar huis te nemen. Die eten we morgen tussen de middag wel op.

Toetje

Het is een feestje, dus we overwegen nog om een toetje te nemen. Die zien er op de kaart lekker uit, maar ik voel me misselijk worden als ik eraan denk. De pannenkoek zit me nog in de weg. En mijn lief zit eigenlijk helemaal vol van het voor- en hoofdgerecht, zelfs een koffie is nu even te veel. We maken vanavond thuis wel een latte met onze luxe melkopschuimer :-).

Tips voor HSP-ers als ze uit eten gaan

  • Vraag bij je reservering om een rustige plek
  • Zorg dat je jezelf van te voren al afgeschermd hebt
  • Neem de signalen van je lichaam serieus
  • Vraag om een andere plek als de aangewezen plek niet goed voelt