Boekje ‘Harige Haiku’s’ in the picture

Had ik mijn boekje maar niet gemaakt

Ik lig in bed en voel me erg onzeker. Waarom heb ik m’n boekje eigenlijk afgemaakt? Waarom ben ik ermee naar buiten gekomen? Niemand reageert op mijn mail. Er is nog niemand die het heeft besteld. Had ik het nu maar niet gedaan.

Niemand?

Maar het is helemaal niet waar dat er niemand heeft gereageerd. Ik heb al een paar lieve reacties gekregen, maar inderdaad nog geen bestellingen. Het is een klein boekje, het kost veel geld en je kunt het niet even inkijken, dus ik snap best dat het niet besteld wordt.

Gewoon leuk

Dat is ook niet de reden dat ik ‘Harige Haiku’s’ heb gemaakt. Ik maakte het boekje, omdat ik het gewoon leuk vind om het te doen. Ik word er blij van als ik mij verbind met de foto, waardoor er een tekst in mij naar boven komt. Wat wil ik dan nog meer?

Angst

Wat werkt dat toch raar in mijn hoofd. Ik doe iets wat ik leuk vind. Ik vind het resultaat ook leuk, maar mijn oude angst om niet goed/dom gevonden te worden, steekt gewoon weer de kop op.

‘Het moet wel goed/perfect zijn en dat is het niet. Zo bijzonder is het boekje niet.’

Het kleine meisje is er weer.

Niet laten weerhouden

Maar gelukkig heb ik mij niet laten weerhouden. Ik heb het gewoon gedaan, omdat ik dat wilde. En of ik nu wel of geen reacties krijg, of het nu wel of niet gekocht wordt, dat maakt niet uit. Ik heb een droom waargemaakt en daar gaat het uiteindelijk om.

Blij maken?

Maar ik hoop natuurlijk stiekem dat ik je wel blij kan maken met een pagina uit m’n boekje :-).

Harige Haiku's boekjeHarige Haiku's boekje

Toch kopen?

Zo staan er nog meer in het boekje. Mocht je bij het zien van dit voorbeeld denken: wow, zoiets wil ik mezelf (of iemand anders) graag cadeau doen, dan kun je hieronder bestellen. (€18,50 incl. verzendkosten).

 

Harige Haiku’s

Foto’s en gedichten

Het is najaar 2015 en ik heb het plan om een boekje te maken met foto’s en gedichten. Het idee is om uit mijn foto’s te kiezen voor de harige plantjes, want die zijn er in overvloed. Enthousiast begin ik eraan en al gauw heb ik een leuk aantal foto’s waar ik haiku’s bij schrijf. Ik geniet ervan. Het is echt leuk om te doen.

De prijs

Ik informeer bij diverse drukkers over de prijs voor mijn boekje. Vierkant, 15×15 centimeter, full color en met een harde kaft. Ik schrik van de prijzen die ik te horen krijg. Zoveel voor zo’n klein boekje? Wie wil er nu voor zoveel geld mijn boekje kopen?

Harige Haiku’s project in de kast

Als je meerdere boeken tegelijk bestelt bij de drukker bv. tien, vijftig of honderd wordt de prijs per boek lager, maar ik heb geen geld om meerdere boeken in één keer te kopen. Ik overweeg nog even of ik af moet stappen van de harde kaft, maar dat wil ik echt niet. Het is een cadeauboekje en daar hoort voor mij een harde kaft bij. Zoals een passe-partout om een ingelijste foto. Ik zie het niet meer zitten en m’n Harige Haiku’s project gaat de kast in.

Harige Haiku’s project uit de kast

Het is maart 2019 en m’n lief en ik kijken naar de Ted-talk van Stephen Duneier, waarin hij verteld dat je grote dingen kunt bereiken door kleine stapjes te nemen, in plaats van direct naar het eindresultaat te kijken. Ivonne en ik voelen ons geïnspireerd en kijken samen naar wat wij, ieder afzonderlijk, graag willen.

Stap voor stap

Ik zou het wel heel leuk vinden om mijn Harige Haiku’s boekje uit te brengen en ga er gelijk mee aan de slag. Het boekje was al bijna klaar, dus ik hoef er niet veel meer aan te doen. Ik begin met de eerste stap: kijken of ik de pagina’s er goed uit vind zien. En ik ben zo lekker bezig dat ik doorga met stap twee en stap drie …

Harige Haiku’s uitbrengen

Voor ik het weet heb ik de cover gemaakt en een eerste proefdruk aangevraagd. Ik heb ook al bedacht dat ik het boekje, als iemand het besteld, als print-on-demand kan bestellen bij de drukker. Dan heb ik geen geld nodig om de boeken van te voren aan te schaffen.

Tegenvaller

Als ik op de factuur voor de proefdruk de verzendkosten zie, schrik ik me rot.
‘Wat, € 5,97 voor een boekje van 15×15 cm en 6 mm dik? Zijn ze nou helemaal …’ Ik schrijf een mailtje naar de drukker en krijg te horen dat het hun beleid is om hardcovers als pakket te versturen. Oké, als bedrijf heb je een beleid, dat snap ik. Maar moet zo’n klein boekje per se in een doos die niet door de brievenbus past?

Iets anders bedenken

Print-on-demand valt dus af, want ik kan mensen toch niet gaan vragen om voor zo’n klein boekje, zoveel verzendkosten te betalen. Dan toch maar kijken of ik het door voorverkoop kan financieren.

Nieuwsgierig?

Ben je nieuwsgierig geworden dan licht ik hieronder een tip van de sluier op. De prijs voor het boekje is € 18,50 (inclusief verzendkosten). Voor diegenen die een ander of zichzelf een cadeautje willen geven waar je even bij weg kunt dromen, klik hier!

Boeklancering

Vind je het leuk om bij de boeklancering, op 28 april om 14.30 uur in Giesbeek, te zijn? Stuur me dan even een mailtje.

Harige Haiku's

Herfstblad op de grond

berust in zijn lot te verworden tot humus

de onstuimige wind zijn bondgenoot

Ben ik een moeilijke eter of doe ik moeilijk?

Moeilijke eter

Ik stipte het al even aan in mijn blog ‘Uit eten bij ‘t Elf Uur’: Ik ben een moeilijke eter en dat is lastig. Te zoet, te zout, te pittig zorgt er bij mij al snel voor dat ik moet stoppen met eten, doordat ik misselijk wordt of mijn eetlust kompleet weg is. Daarnaast zijn er veel dingen die ik niet lust. Dit kan liggen aan de smaak, de geur, maar ook aan het mondgevoel.

moeilijke eter moeilijk eter moeilijke eter

Smaak

Over smaak valt niet te twisten is een mooie uitspraak, waar ik helemaal achter sta. Maar wat bepaalt nou of iets je smaakt of niet? Heeft het met de prikkelverwerking te maken, stel ik me aan, doe ik moeilijk of is het gewoon moeilijk voor mij? Vragen die veel hsp-ers zullen herkennen.

Hoe iets je smaakt 

Hoe iets je smaakt hangt niet alleen van de smaakpapillen af, maar ook van je andere zintuigen én van je hersenen. Alle prikkels die van je zintuigen afkomen in de vorm van smaak, geur, kleur, temperatuur, textuur en ook geluid, worden door je hersenen gecombineerd met verwachtingen, herinneringen en emoties. En dit samen bepaalt hoe iets je smaakt.

Experiment

In De Trouw kwam ik dit artikel van Joep Engels tegen. Hij beschrijft hier verschillende experimenten met smaak. Waaronder het experiment van wijnkenners die tijdens de California State Fair een dure wijn met het etiket van een hele goedkope wijn en dezelfde dure wijn met het eigen etiket moesten beoordelen. Ze beoordeelden de zogenaamd goedkope wijn als slecht, terwijl ze diezelfde wijn als goed beoordeelden toen het zijn eigen etiket had.

Waar zit het nu in?

Bij mij gaat het in elk geval niet om de prijs. Of het nu in een hogere gevoeligheid van de zintuigen zit of in de prikkelverwerking in de hersenen, ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik niet moeilijk doe, maar het wel moeilijk vind.

Weet jij meer?

Weet jij hier meer vanaf? Heb je artikelen, onderzoeken erover? Ik hoor het graag van je!

Aapje mouwtje momentje

Eten bij Jules’ eten + drinken in Duiven

Mijn eerste indruk van de serveerster en ik denk tevens eigenares is correct vriendelijk, maar ze voelt voor mij niet helemaal echt. De zaak ziet er gezellig uit, er speelt fijne muziek op een goed volume en het is er, met drie bezette tafeltjes, erg rustig. Heerlijk voor mij als hsp-er. 

Nee, dat hebben we niet

We hebben hier, via social deal, een afspraak gemaakt, omdat ze biologisch vlees serveren. De keuze is door de speciale social deal-kaart wat beperkt. Ik bestel een verse jus d’orange en Ivonne een rosé, echter op beiden krijgen we een: ‘Nee, dat hebben we niet.’

Sinaasappelseizoen?

Verse jus d’orange schenken ze alleen in het seizoen. Dat is jammer voor mij, maar die keuze kan ik wel waarderen. Wat later vraag ik me af of er wel een sinaasappelseizoen bestaat? Google biedt uitkomst: jazeker bestaat er een sinaasappelseizoen: De winter! Van november tot en met april. Hmm, het is nu dus juist de tijd voor verse d’orange.
En de rosé? Die is gewoon op …!? 

De klant is koning?

Goed, we kiezen een ander drankje uit en maken onze keuze uit de menukaart. We bestellen en geven aan dat er een aantal ingrediënten niet in hoeven, waarop de serveerster zegt: ‘Dan laat je weg wat het juist lekker maakt.’ We reageren een beetje verontwaardigd, waarop ze snel zegt dat de klant moet kunnen eten wat die lekker vindt. Pfff, gelukkig maar, want zo sta ik er ook in als klant. 

Meer dan op de kaart staat

Het voorgerecht komt en wat ik er niet in wilde, zit er ook niet in, maar er zitten wel dingen in die niet op de kaart staan. Dat is dan weer jammer, want nu kan ik de rode ui er eerst uit gaan vissen, want die vind ik écht niet lekker. Bovendien, je zult er maar allergisch voor zijn.

Glaasje kraanwater

Tussen het voorgerecht en het hoofdgerecht in wordt ons gevraagd of we bij het hoofdgerecht wat anders willen drinken. ‘Huh, nee we hebben nog’, is onze enigszins verbaasde reactie daarop. ‘Ik lust er nog wel een glaasje kraanwater bij’, zegt Ivonne. Maar dat kan niet. ‘Ik werk niet voor niets, zeg maar’, geeft de serveerster als reactie. ‘Ik heb Sourcy, of anders bestelt u een ander drankje van de kaart, dan kunt u er wel een glas water bij krijgen.’ ‘Ik vind bronwater uit een flesje niet lekker, dus doe dan maar niets’, zegt Ivonne. Hadden we nu bij ons eerste drankje maar gelijk een glas water besteld, dan had ze geen nee kunnen zeggen.

Latte bij de buren

geld verdienen mag best, maar niet ten koste van allesHet lachen naar elkaar lijkt dan wel vriendelijk, maar is nú zeker niet meer echt. We eten ons hoofdgerecht en ons toetje, allemaal best lekker overigens, maar we gaan een latte bij de buren drinken. Die omzet gunnen we haar niet meer. 

De aap komt uit de mouw

Correct vriendelijk bejegend worden, maar bij ieder contactmoment meer voelen dat het niet echt vriendelijk is, dat er iets achter zit. Dat noem ik een aapje mouwtje momentje. Of het door mijn HSP komt weet ik niet, maar ik voel bij het eerste contact dat er iets niet klopt. Twee drankjes niet in huis hebben, kunnen we best vergeven. Maar bij het glas kraanwater wordt duidelijk dat het om geld verdienen gaat en dat ze er niet werkelijk plezier in lijkt te hebben om het mensen naar de zin te maken.

Waarom we naar een restaurant gaan

We gunnen mensen dat er geld aan ons verdiend wordt. Dat snappen we helemaal. Maar we gaan naar een restaurant om verzorgd te worden, om verwend te worden. Dat mag best geld kosten, maar als je het gevoel krijgt: ‘Ik doe vriendelijk tegen jou, zodat je veel geld uitgeeft bij mij, want ik wil wel aan je verdienen’, dan voel je je niet verwend. Dan voel je je belazerd.

Tekst op de website van Jules’ eten + drinken :

“Jules’ ontvangt je graag en zorgt ervoor dat het je aan niets ontbreekt.”

Helaas maken ze dat niet waar.

Tips

  • Vertrouw op je eigen waarneming. Als je voelt dat er iets niet klopt, klopt er iets niet
  • Zorg goed voor jezelf door te vragen wat jij wilt en aan te geven wat je niet wilt en niet bang te zijn om daarop afgewezen te worden
  • Voel je niet verplicht om iets te bestellen, omdat dat nou eenmaal verwacht wordt

Nabericht

Na afloop hebben we een latte macchiato gedronken bij ‘Bij de buren’. Supergezellig, de eigenaar kende ons nog van een vorige keer en kwam even een praatje maken. De jongen achter de bar was wat verlegen, maar maakte echt contact. Hier gaat het om meer dan alleen geld verdienen. En dat voelt héél anders …

Puur en oprecht bij Uniek

De zorg straalt er vanaf

Na onze ervaring bij Oranjerie Ruurlo zijn we, voor de lunch, opzoek naar een ‘echt’ restaurant, puur en oprecht, en dat vinden we bij Uniek in Vorden. Het is prachtig weer en we strijken neer op het kleine binnenplaatsje van Uniek. Zowel binnen als buiten staan mooie grote olijfbomen. De zorg die aan deze plek besteed is, straalt er vanaf.

Het personeel

En ook het personeel straalt. Mensen met een achterstand tot de arbeidsmarkt, zoals ze zelf op hun website zeggen, werken in de keuken, achter de bar en in de bediening. We bestellen onze broodjes en verse jus d’orange en we genieten van de zon en de rust.

De voorraadkast

Al napratend over ons bezoek aan Kasteel Ruurlo zien we keukenpersoneel met begeleider langslopen naar een schuur op het binnenplaatsje. Het blijkt de voorraadkast te zijn, want ze komen naar buiten met onze broodjes en lopen terug naar de keuken. De kaas halen ze bij hun buurman de kaasboer. Dit alles tovert een glimlach op onze gezichten.

Broodje brandnetel-kaas

Een serveerster komt naar ons toe en zegt tegen Ivonne dat de brandnetel-kaas op is, maar dat er wel paprika- en bieslook-kaas is. ‘Dan wil ik wel de bieslook-kaas, dat klinkt ook lekker’, zegt Ivonne. We zijn benieuwd naar onze broodjes.

Paprika mét bieslook

‘Ik kom nog even’, zegt de serveerster, ‘want het is paprika mét bieslook-kaas. Is dat ook goed? Ik kom het maar even vragen, want misschien bent u er wel allergisch voor en dat is niet fijn.’

Puur en oprecht

Ze praat nog wat door met Ivonne. Ik kan haar niet heel goed verstaan, maar wat is ze lief en zorgzaam. Terwijl we van onze lekkere broodjes zitten te genieten, komen ze nog een aantal keren langs om te vragen of alles lekker is. Puur en oprecht. Ze willen echt dat je het goed hebt!

Nazorg

Op mijn broodje met geitenkaas zie ik wat fel groens zitten. Het lijkt wel een heel klein snippertje papier. Ik loop met mijn bord naar de bar en vraag er even naar. De eigenares van Uniek weet gelijk wat het is. ‘Het is eetbaar hoor, het is kaas. Ze hebben voor jouw broodje kennelijk het mes gebruikt waarmee ze deze kaas hebben gesneden.’ Dat hoort natuurlijk niet, maar ze zijn allemaal zo lief en behulpzaam, dat het me helemaal niet stoort. ‘Wil je de kaas proeven? Ik zal je zo wat brengen.’

Wat een schitterende kleuren hebben de lavendel- en pesto-kaas. De smaak, daar valt niet over te twisten 😉 .

 

Carel Willink in Kasteel Ruurlo

Magisch realisme in Kasteel Ruurlo

Kasteel Ruurlo

Als verrassing voor Ivonne haar verjaardag zijn we op weg naar een expositie van werk van Carel Willink in Kasteel Ruurlo. Ivonne is een liefhebber van het magisch realisme en Willink is daar een schoolvoorbeeld van. Het magisch realisme is een richting in de kunst waarin een poging wordt gedaan de werkelijkheid te verbinden met een andere of hogere werkelijkheid, waardoor hallucinante beelden of droomeffecten ontstaan.

We staan overal bij stil

Plaats die collectie in een totaal gerestaureerd kasteel, waaraan ook moderne elementen zijn toegevoegd en het plaatje klopt helemaal. Als ik door een museum loop, ben ik meestal vrij snel klaar, maar vandaag is het anders. De schilderijen van Willink vragen me bijna allemaal om erbij stil te staan. En dat doe ik dan ook. Kijken en voelen gaan hier hand in hand.

Spiegeling

Wel jammer dat de uitlichting van de werken verre van fijn is. We zijn steeds aan het zoeken vanaf welke plek we het schilderij het beste kunnen zien. De verlichting zorgt voor een enorme spiegeling, waardoor je het schilderij niet gewoon recht van voren kunt bekijken.

Indrukwekkend

Dit kan echter de pret niet drukken, want het is indrukwekkend. Niet alleen de schilderijen van Willink, maar ook kasteel Ruurlo zelf. Iedere zaal heeft z’n eigen unieke plafond, dat weerspiegeld wordt in de schitterende houten vloeren. Je loopt over vloeren met kunstig ingelegde bloemen- en andere patronen. Hier is een echte houtkunstenaar aan het werk geweest. We genieten met volle teugen.

Diep geraakt

En als kers op de taart lopen we in de stralende zon, op blote voeten, een rondje om het schitterend gerestaureerde kasteel.  Kastelen, oude kerkjes, oude huizen en oude muren raken mij altijd diep.

Chauffeur van bus negeert stopopdracht

De bus naar Velp

Ik sta in de bus op weg naar de garage in Velp om mijn, helaas afgekeurde, auto op te halen. De bus is helemaal vol met jongelui en ik kan niet verder dan de eerste rij stoelen. Als de bus bij een halte stopt, stroomt hij leeg en is er voldoende plek om te gaan zitten.

Kom maar hier zitten

Op dat moment schuift de man die op de voorste stoel zit (dat is zo’n 1,5 persoons zitplek) dichter naar het raam en zegt dat ik kan komen zitten. Huh, wat een rare timing van deze meneer en de manier waarop hij het zegt en nog eens aandringt bezorgt mij de kriebels.

Een oudere dame

‘Ik blijf staan, ik moet er toch zo uit’, zeg ik en loop een stukje verder naar de plek waar een oudere dame van in de tachtig met haar rollator zit. De dame vraagt mij of ik er ook bij de halte Emmastraat uitmoet, maar ik ken de halte namen niet, dus moet ik haar het antwoord schuldig blijven.

De chauffeur van de bus rijdt gewoon door

Terwijl die meneer van daarnet met de buschauffeur staat te praten, wil de dame opstaan om op een stopknop te duwen. Ze heeft niet gezien dat er één vlak naast haar zit. ‘Blijft u maar zitten mevrouw, ik duw wel op de knop.’, zeg ik. Even daarna lijkt het of de buschauffeur bij de halte wil gaan stoppen, maar vervolgens rijdt hij gewoon door.

Ze is altijd te laat

Bijna bij de volgende halte, waar ik eruit moet, ziet de mevrouw dat ze te ver is. ‘Oh, nu moet ik een heel stuk teruglopen’, zegt ze. De bus stopt en terwijl ik de dame help met uitstappen, komt die man van daarnet onze kant uit lopen. ‘Deze mevrouw had er de vorige halte uit gemoeten’, zeg ik. Waarop de man reageert met: ‘Ze is altijd te laat en ze had niet op de knop geduwd.’ (Deze meneer lijkt de mevrouw te kennen. Dat doet vermoeden dat hij ook chauffeur op deze bus is.) Ik zeg dat dit niet waar is, dat ik op de knop heb geduwd en dat de chauffeur gewoon doorreed.
De deuren gaan dicht. De dame en ik staan buiten. Ik ben verbijsterd. Wat een onbeschoftheid.

Per direct ontslag

Deze chauffeur begrijpt het woord ‘dienstverlening’ kennelijk niet. Als ik Breng was zou deze man per direct zijn ontslag krijgen en z’n eventuele collega ook. Van Breng zou ik meer verwachten! Gelukkig hebben ze wel een goed klachtenformulier.

Oranjerie Ruurlo

Oranjerie RuurloDagje uit naar Kasteel Ruurlo

Voordat we naar Kasteel Ruurlo gaan voor de expositie van Carel Willink, drinken we eerst een latte macchiato in Oranjerie Ruurlo.

De oranjerie

De oranjerie gaat dagelijks om tien uur open, maar als wij er om half elf aankomen zijn ze nog bezig met de vloer dweilen. Ondanks dat het niet de originele oranjerie is die ooit bij het kasteel stond, maar een nagebouwde, oogt de ruimte waar we binnengaan gezellig. De zon schijnt door het glazen dak op de gele banken en dat geeft een warme gloed. Samen met alle planten die de muren bedekken en overal hangen en staan, vormt het een warm geheel.

Plastic planten in een oranjerie?!

We gaan op een bankje tegen de begroeide muur aanzitten en een plant prikt hard tegen mijn hoofd. En wat blijkt: de planten tegen de muur zijn van plastic! We kijken eens goed rond en zien dat alle planten van plastic zijn. Soms zijn plastic planten niet van echt te onderscheiden, maar hier zijn ze echt heel duidelijk nep. En wat is een oranjerie met nepplanten?

Wat betekent oranjerie

In Wikipedia staat het volgende: Een oranjerie, orangerie of wintertuin (van het Franse oranger: sinaasappelboom) is een gebouw waar men ‘s winters de kuipplanten bewaart, die ‘s zomers buiten staan. Een oranjerie werd gebouwd om te kunnen pronken met de dure en exotische bomen die uit verre landen en kolonies werden overgebracht.
Bijzonder dus dat er voor goedkoop plastic is gekozen.

Lauwe latte, vieze bakken

Oranjerie RuurloWe bestellen onze latte macchiato met iets lekkers erbij en genieten van de zon die door het dakraam op ons schijnt. De chocolade muffin en appeltaart zijn lekker, maar de latte is lauw. En terwijl ik rond zit te kijken, valt mijn oog op een stel witte plastic bakken op de bar. Ze vallen erg uit de toon en zien er van een afstand vies uit. Er zitten grote vieze plekken op, waar stickers hebben gezeten. Jammer zo’n dissonant.

Ook de wc-gang is een uitdaging

Ik ga nog even naar de wc, maar ik kan er niet in. Ze zijn nog steeds met de schoonmaak bezig. Dat lijkt mij meer een klus om te doen nadat je gesloten bent of voordat je open gaat en niet tijdens de opening. Ik loop door naar het invalidentoilet en krijg tot mijn verbazing de deur met moeite open. Je zal hier met je rolstoel staan, of met krukken …

We gaan maar ergens anders lunchen

Bij het afrekenen krijg ik van de vriendelijke ober nog een servetje om m’n halve muffin in te doen en de rekening. Voor de lunch gaan we een plek zoeken die ‘echt’ is. 

 

Uit eten bij ‘t Elf Uur

Ik ben een moeilijke eter

Mijn lief en ik komen nogal eens in restaurants. Vaak voor een latte macchiato en/of een lunch en zo af en toe gaan we uit eten. Mijn lief is een ‘makkelijke’ eter, die niet heel kieskeurig is. Zij vindt het eten al gauw lekker. Ik daarentegen ben een ‘moeilijke’ eter. Ik krijg snel last van bepaalde ingrediënten, of van hoe iets is klaargemaakt. Is iets bijvoorbeeld te zoet, te zout, te pittig, dan moet ik al snel stoppen met eten. Ik word misselijk, of mijn eetlust is compleet weg, terwijl ik dan nog lang niet genoeg gegeten heb. Zo ook op de verjaardag van mijn lief. Daarover straks meer.

Ik ben hoog sensitief

Er is nog iets wat van invloed is op mijn restaurant-genot. Ik ben namelijk ook erg gevoelig voor geuren, geluid en sfeer en ik zie/voel als dingen niet kloppen, die anders/beter zouden kunnen. Je zou kunnen zeggen: ik ben HSP-er met een kritische blik. 

Rustig plekje

Ik reserveer, voor de verjaardag van mijn lief, een tafeltje bij ’t Elf Uur in Gorssel, met het verzoek om een rustig plekje. De serveerster wijst ons waar we kunnen zitten. We krijgen keus uit een tafeltje of 3 op één rij, midden in de zaak. We kiezen er één en terwijl ik met mijn rug naar het pad zit, word ik beroerd. Ik vraag of we ergens anders kunnen zitten, waar het rustiger is.

Afschermen

We mogen uitkiezen en vinden uiteindelijk een plekje in een afgeschermde hoek waar slechts twee tafeltjes staan en er niemand direct langs loopt. Dit voelt goed. We gaan zitten en het duurt even, maar ik raak het misselijke en duizelige gevoel kwijt. Ik doe daarvoor een oefening die ik ooit heb geleerd om me af te schermen. ‘Ik had de ster beter kunnen doen voordat ik binnenkwam’, zeg ik tegen mijn lief. Langzaam voel ik mijzelf tot rust komen.

Ik snap het niet

Hoe kan het toch dat we een plek middenin aangewezen krijgen, terwijl ze ook een rustige plek hebben? Ik had hier duidelijk om gevraagd. De serveerster is wel vriendelijk, maar ze lijkt er niet veel van te begrijpen.

Onze keuze van het menu

Voor mensen die alleen biologisch vlees willen eten, kun je hier terecht voor een echte biologische hamburger. Je hebt keus uit wel 10 verschillende. M’n lief is helemaal blij en kiest er één uit en gefrituurde champignons als voorafje. Ik houd niet van hamburgers en helaas is al het andere vlees niet biologisch, dus mijn keus valt op een pannenkoek met appelcompote, kaneel, krenten en karamel-ijs. Het is meer een toetje, maar vandaag mag dat, want het is feest. Ik vraag of de compote warm is en zeg dat ik er geen krenten bij wil. Ik gruw namelijk van het gevoel van een krent in mijn mond. Mondgevoel is ook zo’n dingetje van mij. 

Teleurstelling en verbazing

Komt de ober even later terug en zegt: ‘Ik moet u teleurstellen. De compote kan niet zonder de krenten.’ Dan kies ik maar voor een pannenkoek met kaas en ananas, maar ik ben hoogst verbaasd dat het niet kan. Ik verwacht van een restaurant dat de kok z’n recepten aan kan passen aan de wensen van de klant. Dat zal natuurlijk niet altijd mogelijk zijn, maar dan verwacht ik dat ze met je meedenken over wat er wél kan. Maar in dit geval … ben ik inderdaad teleurgesteld.

Gezellige plekje

We zitten goed in ons hoekje waarvan de wanden met ruw hout zijn betimmerd, met groene vlakken ertussen. De tafels zijn van gebruikt hout gemaakt, gezellig kaarsje erop. Op verschillende plaatsen hangen decoraties van mos aan de muur. Dit geeft een heel leuk effect en maakt dat het er gezellig uitziet. De muziek is rustig, maar had van mij nog net iets zachter gemogen. Maar goed, misschien zitten we erg dicht bij een box.

Het eten

Het voorafje wordt geserveerd. M’n lief vindt het erg lekker, maar de portie is enorm groot, zelfs voor een goede eter als zij. Dan komt het hoofdgerecht. Een sappige, heerlijke hamburger voor mijn lief, waar ook werkelijk op zit wat er op de kaart stond. Dus geen onaangename verrassingen die niet op de kaart vermeld stonden en dat is erg fijn (en lang niet overal waar je uit eten gaat vanzelfsprekend). En een pannenkoek met kaas en ananas voor mij. Alleen wat weinig ananas en een niet geheel gare pannenkoek, wat maakt dat ik na een halve pannenkoek al meer dan genoeg heb. Meer eten zou me misselijk maken, dus de andere helft laat ik inpakken om mee naar huis te nemen. Die eten we morgen tussen de middag wel op.

Toetje

Het is een feestje, dus we overwegen nog om een toetje te nemen. Die zien er op de kaart lekker uit, maar ik voel me misselijk worden als ik eraan denk. De pannenkoek zit me nog in de weg. En mijn lief zit eigenlijk helemaal vol van het voor- en hoofdgerecht, zelfs een koffie is nu even te veel. We maken vanavond thuis wel een latte met onze luxe melkopschuimer :-).

Tips voor HSP-ers als ze uit eten gaan

  • Vraag bij je reservering om een rustige plek
  • Zorg dat je jezelf van te voren al afgeschermd hebt
  • Neem de signalen van je lichaam serieus
  • Vraag om een andere plek als de aangewezen plek niet goed voelt

 

De ster

De ster

Een oefening voor hsp-ers waarmee je je af kunt sluiten voor te heftige invloeden van buitenaf.

Stel je voor dat je wijdbeens staat met je armen zijwaarts gestrekt. Als een 5-ster.

Dan stel je je voor dat er een gouden balletje voor je derde oog, de plek tussen je wenkbrauwen, hangt en dat deze bal vanaf daar schuin naar beneden naar je rechtervoet gaat. Dan schuin omhoog naar je linkerhand. Vandaar naar je rechterhand, door naar je linkervoet en weer terug omhoog naar je derde oog.

Je kunt ook nog een cirkel trekken door de 5 punten die de gouden bal net heeft aangedaan.