Ben jij ook zo’n doemdenker?

Posted on 23 maart 2014

Ja maar, wat als het toch nooit gaat lukken?

Wat ik in mijn vorige blo‘gevangen in mijn eigen hersenspinsels’ schreef, lijkt een manier van vluchten. Niet willen kijken naar mijn gedachten, naar wat me somber maakt, maar dat is niet wat er aan de hand is. Het maakt voor mij juist duidelijk dat ik mezelf verlam met die gedachten. Ze gaan niet over wat er nu aan de hand is. Ze gaan over ‘ja maar’ en ‘wat als’ en ‘het gaat toch nooit lukken’.

Wat is de zin van het leven?

Het zijn deze doemscenario’s waarmee ik mezelf volkomen lam leg. Er is geen positiviteit meer mogelijk, alles is donker en somber. En dan uiteindelijk kom ik in het stuk waarin ik me afvraag wat het leven voor zin heeft en waarom ik in Godsnaam hier ben.

Wanhoop, moedeloosheid, pijn en frustratie

Grote vragen waar ik dan duidelijkheid over probeer te krijgen, maar waar ik het antwoord niet op kan vinden. Vragen waarvan ik me, achteraf, ook afvraag of er überhaupt wel een antwoord op is.
Dit proces levert me altijd een hoop tranen op. Tranen van wanhoop, moedeloosheid, pijn, frustratie. En tegenwoordig soms ook boosheid.

Acceptatie

En na de huilbui, komt de acceptatie en bedenk ik dat ik het mezelf maar het beste naar de zin kan maken, leuke dingen kan doen. En daarmee keert de rust weer terug, tot het volgende doemscenario de kop op steekt.

De cirkel doorbreken

Dus is het een vlucht? Nee, niet voor mij. Het is een manier om de cirkel van doemdenken -> rust -> doemdenken … te doorbreken. De rust die ik daardoor ervaar geeft me de ruimte om, zonder te verzuipen in emoties, te kijken naar hoe ik mezelf steeds weer klem zet en hoe ik daarmee om kan gaan. Kortom bewustzijn op en inzicht in mijn doemscenario’s.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.