Design lamp ;-)

Nu alles zo’n beetje zijn plekje heeft gevonden in ons nieuwe huisje, komen we tot de conclusie dat we in de keuken wat weinig licht hebben. Dus togen we naar de IKEA, in Duiven, hier vlak bij om een ‘design lamp’ te kopen van het type plafonnière.

Ik wil niet boren

Een plafondlamp hebben we nodig en IKEA heeft ze te kust en te keur. Alleen: voor alle lampen die ze verkopen, moet je minimaal drie keer in het plafond boren. Agnes verzucht: ‘Maar ik wil niet in het plafond moeten boren, hebben ze niet een lamp die aan het oogje kan hangen?’

Goed gezocht en niet gevonden

De hele IKEA afgestruind, maar we vinden het niet. Maar even loslaten, dan komt de oplossing vanzelf is onze ervaring. Bovendien hebben we een vakantie gepland in het prachtige Appelscha. Dat doen we maar eerst even.

Ideetje

Ineens heeft Agnes een helder idee. In een eerder huis had ze boven de tafel een lange tak opgehangen met daaromheen kerstverlichting. Dat stond geweldig en gaf behoorlijk wat licht, genoeg in elk geval voor die plek. Misschien dat zoiets weer kan in de keuken?

De tak van toen

De tak van toen is veel te lang en te zwaar. Bovendien voldoet hij niet aan de wens dat we hem kunnen ophangen zonder te boren. Maar het idee groeit. ‘Misschien iets van een wortel van een boom, met vertakkingen’.

Wandelen in het Drents-Friese woud

We zijn heerlijk op vakantie (deze keer niet in Giesbeek) en maken een paar prachtige wandelingen door het Drents-Friese Woud. We zijn aan het ‘bosbaden’, snuiven de dennengeur op en beklimmen de Bosbergtoren, waar we over de boomtoppen heen kijken. Met intussen, in ons achterhoofd, de intentie dat we een mooie tak gaan vinden.

De laatste dag van de vakantie

We komen terug van een wandeling. Het is de laatste dag van onze vakantie en we lopen het pad naar ons vakantiehuisje op. Een pad dat we deze midweek al wel 8 keer gelopen hebben, maar vandaag zien we het. Net naast het pad ligt een prachtig vertakte tak van een fruitboom.

Een ree

Ik stap van het pad af en pak de tak beet. Op dat moment springt een reetje op van haar rustplaats. Kennelijk lag ze vlak naast de tak, want ze is op armlengte afstand. Eventjes, want ze springt met grote sprongen weg het bos in. Ademloos kijken we haar na.

De tak gaat mee naar huis

We wandelen met de tak naar het huisje. Een paar van de kleine, scherpe takken knippen we er hier al af. Eenmaal thuisgekomen halen we een snoer LED-lampjes en gaan aan de knutsel. Hier en daar een takje weghalen. De lampjes langs de takken vastmaken en het snoer aan het dikste stuk. De stekker knipt Agnes eraf, want ze wil de tak aan de aansluiting in het plafond maken, zodat we het licht met de lichtknop aan en uit kunnen doen.

Design in co-creatie met moeder natuur

Het resultaat is prachtig én functioneel. We hebben een ‘Design lamp’. In co-creatie met moeder natuur gemaakt. Hij hangt aan een haakje dat er al zat, zonder te boren. 🙂

Warme groet,
Ivonne

 

Met orthomoleculair eten van hm :-( naar jippie

Eten is voor mij m’n hele leven een lastig iets geweest. Zolang ik me kan herinneren, heb ik vrijwel ieder avondmaal met lange tanden gegeten en op mijn brood at ik als kind alleen maar hagelslag, ‘s ochtends en ‘s middags.

De schoolarts

Ik herinner het me nog goed. Mijn moeder is mee naar school, want ik moet naar de schoolarts. Daar sta ik dan, in mijn ondergoed te bibberen, want ik heb geen grammetje vet en dus snel koud. Ik wordt gewogen en gemeten en moet op mijn hand blazen, terwijl de arts m’n onderbroek wat open trekt en naar mijn buik kijkt.

Bruine boterhammen eten

Het advies is dat ik meer moet eten en bruine boterhammen (brrr) in plaats van witte, want ik ben veel te mager. Ik kan het me niet meer herinneren, maar ik vermoed dat ik vanaf toen bruin brood at. Meer eten is echter nooit gelukt.

Biefstuk

Er is maar weinig dat ik lekker vind en al vind ik iets lekker dan kan ik er maar weinig van eten, want ik voel me er al gauw niet lekker door. Omdat ik aan moet sterken, krijg ik wel eens een biefstukje, terwijl de anderen dat niet krijgen. Biefstuk vind ik lekker, er is alleen één probleem: ik krijg het niet weggekauwd. Hoe klein m’n vader de stukjes ook snijdt. Ik mag ze uitkauwen en uitspugen, zodat ik toch nog wat binnenkrijg.

Ik ben mager

Vanaf mijn jeugd ben ik dus al mager. Ik kan eten wat ik wil, maar er komt geen grammetje bij. Vooral ook omdat ik doorgaans niet wil eten, al gauw genoeg heb van allerlei smaken. Ik eet altijd, braaf mijn drie maaltijden per dag, maar het gaat niet van harte.

‘Fijn als je alles kunt eten’

Veel mensen zullen denken: oh wat heerlijk als je alles kunt eten en niet aankomt. Nou, dat wil ik bij deze even de wereld uit helpen. Dat is namelijk helemaal niet fijn:

  • Ik heb het altijd koud.
  • Ik heb niet veel energie.
  • Eten maakt vaak dat ik me niet lekker voel.
  • Ik ben mager en schaam me daarvoor.
  • Ik word door de juf spillebeen genoemd.

En nu?

Sinds Ivonne en ik bezig zijn met de orthomoleculaire voedingswijze (en nadat ik, in een sessie, een stuk uit een vorig leven heb losgelaten) is er iets veranderd in mij. We eten echt heel andere dingen dan voorheen en ondanks dat het allemaal nieuwe smaken zijn, vind ik bijna alles lekker, kan ik zelfs meer dan vroeger eten en geniet ik van het eten.

Kokkerellen

En nog gekker: ik vind het zelfs leuk om in de keuken bezig te zijn met onze nieuwe maaltijden. Kokkerellen met mijn lief. We hebben er een nieuwe hobby bij. Een hele gezonde!

 

Positief eten: Soep met bloemkool en kombu

Bloemkool? Nee …

Jarenlang hebben wij geen bloemkool gegeten. Als ik in de winkel naar een bloemkool reikte was het altijd ‘nee, niet voor mij’. Maar er is iets veranderd. Mogelijk door de healing van Mariël dat er iets veranderd is, maar zeker ook doordat we onze hele stijl van eten aan het omgooien zijn, onder invloed van de cursus orthomoleculaire voeding die Agnes doet.

Bloemkoolsoep met kombu

soep van bloemkool met kombuWe zijn vorige week naar een goede natuurvoedingswinkel geweest om alle bijzondere ingrediënten en vervangende voedingsmiddelen waar de cursus orthomoleculaire voeding bol van staat in te kopen. Kennelijk weten andere mensen allang wat lekker en gezond is, want alle ongewone ingrediënten zijn gewoon te koop. Dat was vroeger wel anders …

Vroeger at ik macrobiotisch

Er is een periode geweest, rond mijn achttiende, dat ik at volgens de macrobiotische voedingsleer. Dat was in de jaren tachtig en je moest goed zoeken, voordat je de ingrediënten bij elkaar had. Ik herinner me een winkeltje in Den Haag dat ‘Bruine rijst met liefde’ heette. Het rook er altijd heel bijzonder en je kon rijst en bonen in zelf meegebrachte zakken scheppen. Een verpakkingsvrije winkel, nog van voordat de zee vol plastic lag! Maar zelfs daar hadden ze niet alles.

Variatie vanwege de micronutriënten

Nu ligt de nadruk op micronutriënten. Het is wat kort door de bocht om het zo te zeggen, maar de basis is: ‘Eet gevarieerd en veel groenten’. De meeste mensen variëren al wel, vooral met hun groenten. Maar variatie zit in veel meer dingen. Wie wist er dat er verschillende micronutriënten zitten in verschillende oliën bijvoorbeeld? Om een beginnetje te maken kochten we olijfolie, kokosolie en lijnzaadolie.

Op naar het recept van bloemkoolsoep!

Bijna elk soeprecept, en zo ook deze, begint met ‘fruit een uitje’. Dat uitje fruiten wij in de kokosolie. Dat is dus belangrijk, vanwege de micronutriënten. Wat ook van belang is: het is gewoon lekker. Wij hebben de ontgeurde kokosolie genomen, want, nou ja, we houden niet zo van de geur van kokos.

Een liter water

Kook een liter water (ik start dat meestal in de waterkoker, lekker snel en efficiënt), en doe daar anderhalf stuk Kombu in. Kombu is een type zeewier en, je raad het al, de ene zeewier heeft andere micronutriënten dan de andere, dus zorg ook hierbij dat je varieert. Maar Kombu combineert lekker met bloemkool. Kijk af en toe in de pan, want wat je er als klein stukje Kombu ingooit ontvouwt zich prachtig tot een blad zo groot als een lasagnavel. Leuk om te zien!

We fruiten een uitje

En terwijl dat lekker staat te borrelen hebben we tijd om de bloemkool in grote stukken te snijden. Die doen we bij de Kombu in de pan. Een stuk of drie aardappels in stukken erbij, dat is bedoeld als bindmiddel. Deksel erop en lekker gaar laten worden (gaat straks een staafmixer doorheen). Als het uitje glazig begint te worden knijpen we er een teentje knoflook bij.

Dan de specerijen

Een eetlepel kerrie is voor deze hoeveelheid soep wel voldoende, maar als je erg van kerrie houdt kun je er meer bij doen. Kerrie moet je eigenlijk altijd fruiten, dan geeft het zijn smaak het beste af. Extra voor 50-plus dames (want het werkt goed op de hormonen) een theelepel curcuma. Naar smaak nog wat chilipoeder of cayennepeper erbij en altijd als je curcuma gebruikt een klein beetje peper. De stofjes uit de curcuma worden dan beter opgenomen.

Kombu eruit

Haal de vellen Kombu uit de pan en snijd ze in kleine stukjes. Die kun je toevoegen na het pureren van de soep of als garnering als je de soep serveert. Het mengsel van specerijen en uien doe je bij de bloemkool en als dit gaar genoeg is, pureer je de soep met de staafmixer. Maak de soep op smaak af met een scheutje tamari.

Serveren

Het oog wil ook wat, dus de kleine groene stukjes Kombu doen we er weer bij. Ze hebben hun smaak al afgegeven, dus er zit weinig smaak aan, maar het oogt wel leuk. Voor het mooie heb ik een heel dun stukje paprika op de soep gelegd.

En Agnes? Ze vindt het lekker!

Update:

We hebben de soep een tweede keer gemaakt, zonder aardappels. (Aardappels zijn nachtschade en het advies is om dat niet te vaak te eten). Je kunt de soep binden met wat psylium (dat is gemalen vlaszaadvezel) of gewoon dun laten. De psylium is goed voor je darmen.

Lees ook eens mijn tips over ‘koken voor de diepvries’.

Ivonne

Hoge nood

Vandaag weer een wildplasser gespot. Recht tegenover ons huisje. Een werkman met hoge nood die naar het fietspad liep en daar tegen de bosjes aan ging staan plassen.
Gelukkig voor mij zaten de bosjes tussen mij en de man. Had ik in het huis schuin aan de overkant gewoond, dan had ik vol zicht gehad.

Hoge nood is menselijk

Ik snap heel goed dat mensen zo af en toe, en sommige zelfs heel vaak, hoge nood hebben, of gewoon moet plassen. En als je dan op je buiten-klus bent, heb je geen wc bij de hand. Maar net als met de vorige wildplasser, verbaas ik me ook hier weer over de gekozen locatie.

Mannenbrein

Is er iets in het mannenbrein waardoor ze bij hoge nood (en dan chargeer ik heel erg, dus mannen die dit wel kunnen voel je niet aangesproken) niet meer kunnen bedenken waar ze discreet kunnen plassen? Of waardoor ze gewoon vinden dat dit moet kunnen? Dat ze gewoon op straat, in een woonwijk, hun piemel uit hun broek mogen halen?

Oplossing bedenken

Na zo’n gebeurtenis staat mijn brein niet stil. Er moet toch iets te verzinnen zijn op deze hoge nood? Werkmannen die een hele dag op een klus zitten, zouden ergens moeten kunnen plassen. Want ja, je kunt het niet van ze verlangen het op te houden, toch? Enkele oplossingen die ik kan bedenken naast de gangbare toiletcabine voor de langer durende klussen :

  • een chemisch toiletje achter in de bus
  • een fles (ook achter in de bus hoor)
  • een incontinentiebroekje
  • een vooraf geregelde afspraak met een bewoner in de buurt van de klus

Plaszak

Nee, dat is geen nieuwe benaming voor een wildplasser, maar het is werkelijk een plaszak. En zeker voor de werkman met hoge nood een onmisbaar kleinnood. Je trekt je even discreet terug in je auto en plast in de zak. De urine vormt een reukloze gel, die er niet meer uit kan lopen. En er kunnen meerdere plassen in. Is tie vol, dan gooi je het gewoon in de prullenbak.

 

Werkgevers opgelet!

Heb jij mensen in de buitendienst en wil je niet bekent worden als die zeikerds? Schaf dan de plaszak aan voor je personeel. Dan hebben ze altijd hun eigen wc bij zich en zijn de omwonenden ook tevreden.

Ook varkens kunnen het leren

 

De nieuwe KOR is ongunstig voor alle kleine ondernemers

Kleine ondernemers worden de dupe van de nieuwe KOR

Als kleine ondernemer maakte ik het afgelopen jaar dankbaar gebruik van de Kleine Ondernemers Regeling (KOR). Mijn inkomsten zijn best hoog hoor, maar de belasting op boeken is laag, dus ik krijg relatief weinig BTW binnen en de kosten voor het drukken van boeken is belast met 21%.

Opleiding onbelast voor de BTW

Als docent heb ik een registratie bij het CBRKO, waardoor ik over de inkomsten uit mijn opleidingen geen BTW hoef te heffen. Alleen over mijn coaching betaal ik 21% BTW. Alles bij elkaar kom ik dus binnen de norm van de KOR uit. Dat betekent een voordeel van ergens rond de 1000 euro op jaarbasis, die ik niet hoef af te dragen.

Maar het Binnenhof moet verbouwd worden

De (r)overheid zit in middeleeuwse gebouwen in Den Haag en die moeten verbouwd worden om aan de moderne tijd te gaan voldoen. Dat kost 572 miljoen en dat geld moet ergens vandaan komen. En klaarblijkelijk wordt daarvoor een greep uit de zakken van de kleine ondernemers gedaan.

De nieuwe KOR

De nieuwe KOR bestaat helemaal niet. Het is een klein onderdeel van wat vroeger de KOR was, namelijk een ontheffing van de verplichting om een BTW-administratie te voeren. Je hoeft (en mag) dan geen BTW meer te heffen over je diensten of producten (mits die onder de grens van € 20.000 inkomen op jaarbasis blijven). De ontheffing van de administratieplicht bestond al voor die groep en die blijft dus bestaan.

Geen BTW meer heffen

Je mag dus, in de nieuwe KOR, geen BTW meer doorberekenen aan je klanten. Onder de oude KOR mocht ik, als kleine ondernemer die minder dan € 1350 aan BTW zou moeten afdragen, dat geld in mijn zak houden. Die BTW wordt berekend door de BTW over de kosten, af te trekken van de BTW die je over je inkomsten hebt gekregen. Maar als ik geen BTW meer mag heffen, staat er niets meer tegenover die kosten. Dat geld ben ik dan dus ook kwijt!

Rekenvoorbeeld (fictief):

De BTW over mijn inkomsten: € 2300,00
De BTW over mijn uitgaven:    € 1000,00 (voorbelasting)
Netto te betalen:  € 1300

Onder de oude KOR regeling hoefde ik dan die 1300 niet te betalen. Dat is voor een kleine ondernemer (die immers minder dan 20.000 euro verdient) een heel bedrag. Dat extraatje van de overheid was altijd heel welkom en sommige jaren zelfs wat ons er doorheen hielp. Maar dat is niet meer …

Maar er is meer mis met de nieuwe KOR

Ook de € 1000, die ik aan kosten betaald heb als voorbelasting, mag ik in de huidige situatie aftrekken. In de nieuwe KOR raak ik die aftrekposten kwijt. Ik zou dan in totaal netto € 2300,00 kwijt zijn, wat ik nu netto meer overhoud. Als ik in de nieuwe KOR trap, mag ik mijn voorbelasting niet aftrekken, geen BTW heffen en kom ik netto dus nog eens € 1000 euro lager uit.

Waarom de nieuwe KOR ongunstig is voor alle kleine ondernemers

Met de ontheffing van de administratieplicht geef je het recht op om je BTW van je kostenposten af te trekken van de BTW die je over je inkomsten binnenkrijgt. Dat kan veel of weinig zijn, afhankelijk van hoeveel kosten je maakt. Maar ik ken geen enkele ondernemer die niet af en toe kosten maakt voor zijn of haar bedrijf. In die kosten zit BTW en die is straks dus niet meer aftrekbaar, als je in de KOR trapt.

Hoe meer kosten je hebt, hoe nadeliger de KOR

Ik blijf gewoon mijn administratie bijhouden, want hoeveel werk is dat nou helemaal, om je inkomsten en kosten in een spreadsheet te noteren? Als je het bijhoudt is de BTW aangifte een fluitje van een cent. Alleen als je een (duur) administratiekantoor betaalt om je aangifte te regelen kan het voordeliger zijn om de ontheffing aan te vragen.

Ivonne

Ik heb geen groene vingers

Geen groene vingers

Iedereen die mij wat langer kent zal het bevestigen: Ik heb geen groene vingers. Mijn vader had vroeger een volkstuin waar hij bijna dagelijks aan het werk was. Soms ging ik mee, vooral als er gespit moest worden. Dat vond (en vind) ik leuk werk. Oogsten vind ik ook leuk. Maar verder …

Ik heb geen verstand van tuinieren

Mijn vriend Jan heeft sinds een paar jaar een volkstuin en veel verstand van tuinieren. Hij kan je alles vertellen over welke planten je naast welke planten moet zetten en waarom. Of over het nut van ‘mulch’ en ‘compost’. Voor mij heeft het meer met magie te maken. Ik kan enorm genieten van onze ‘nog-geen-vierkante-meter-moestuin.’

Ik houd van etennog-geen-vierkantemeter-tuin

Ik houd van lekker eten en lekker is voor mij vers, steeds vaker ook gezond en nagenoeg altijd biologisch. Agnes is bezig met een cursus orthomoleculaire voeding en samen bedenken we wat we dan wel en niet moeten eten, hoe we onze voeding in balans kunnen brengen. Liefst met groente uit onze eigen tuin.

Rijke oogst

Oké, ik geef toe, we hebben eigenlijk geen tuin. We hebben een bak met aarde, maar het leuke is, er groeit pluksla in. Paprika’s en tijm. Rucola. Verder niets, al dat groen erachter is van het plantsoen 😉 Maar ik verbaas me over hoe rijk de oogst is. Sinds dat de tuin er staat (vijf weken ongeveer) hebben we al vele keren sla gegeten en tussendoor geoogst voor sla op een broodje gezond. Er zijn al een stuk of vier paprika’s afgekomen (oké die zaten er al aan toen we de plant kochten), en er zitten nog een stuk of zes vruchtbeginselen aan. Ik houd van oogsten …

Oogsten in alle opzichten

De tuin doet wonderen, niet alleen vanwege de rijke oogst in materiele zin, maar vooral ook omdat het allemaal zo lekker groen staat te groeien. Het wonder van de natuur van dichtbij meemaken. Dat is wat dit tuintje mij biedt. Ik word er helemaal blij van.

Ivonne