Help, waar is Agnes gebleven

Agnes is veranderd

Een paar weken geleden kreeg Agnes een healing waarin ze een belangrijke ervaring uit een vorig leven heeft losgelaten. Sindsdien ben ik dagelijks blij verrast met haar reactie op dingen. Het lijkt alsof er een nieuwe Agnes is opgestaan.

Wie ben jij?

Ik sta in de keuken en zie dat Agnes ruikt aan het avondeten. ‘Hm’ zegt ze. Ik haast me om te zeggen dat het nog niet klaar is, dat er nog kruiden bij moeten en dat als het door de groente gaat, … Ze lacht naar me: ‘Ik vind het lekker ruiken’ Van onder mijn pony kijk ik Agnes in de ogen en zeg: ‘Wie ben jij en wat heb je met Agnes gedaan?’ 

We koken nu vaak samen lekkere gerechten

Niet alleen heeft Agnes nu een positief gevoel bij het opeten van het voedsel, ze is regelmatig in de keuken te vinden. Dikwijls staan we samen in de keuken om al die nieuwe orthomoleculair verantwoorde en vooral lekkere recepten uit te testen.

Anders eten en anders eten

Het is niet alleen dat we anders eten, in de zin van ‘andere recepten’, al heeft dat er ongetwijfeld mee te maken. Het is ook dat we (allebei) ‘anders eten’. Eten heeft een andere betekenis gekregen.

Positief eten

Wat wij nu doen ben ik ´positief eten’ gaan noemen. Waar eten voor mij nogal eens ‘vulling’ was, is het nu ‘voeding’. Ik begin te ervaren wat het is om verzadigd te zijn, om genoeg gegeten te hebben.

Genieten met positief eten

Lekkere pompoen-chocolade cake met banaan

Lekkere pompoen-chocolade cake met banaan

We hebben al behoorlijk wat lekkere recepten uitgetest. Van spitskool met zelfgemaakte zoete aardappel schotel en bloemkool-soep tot zelfs chocolade-avocado taart en pompoen-chocolade cake. Wat een feest: chocoladetaart als avondmaal! Een gezonde keuze omdat het gemaakt is van noten en zaden, avocado en cacao. De mogelijkheden zijn eindeloos, zowel voor lekkere maaltijden als voor gezonde snacks. Wij zijn voorlopig nog niet uitgekookt. 🙂

Warme groet,
Ivonne

Design lamp ;-)

Nu alles zo’n beetje zijn plekje heeft gevonden in ons nieuwe huisje, komen we tot de conclusie dat we in de keuken wat weinig licht hebben. Dus togen we naar de IKEA, in Duiven, hier vlak bij om een ‘design lamp’ te kopen van het type plafonnière.

Ik wil niet boren

Een plafondlamp hebben we nodig en IKEA heeft ze te kust en te keur. Alleen: voor alle lampen die ze verkopen, moet je minimaal drie keer in het plafond boren. Agnes verzucht: ‘Maar ik wil niet in het plafond moeten boren, hebben ze niet een lamp die aan het oogje kan hangen?’

Goed gezocht en niet gevonden

De hele IKEA afgestruind, maar we vinden het niet. Maar even loslaten, dan komt de oplossing vanzelf is onze ervaring. Bovendien hebben we een vakantie gepland in het prachtige Appelscha. Dat doen we maar eerst even.

Ideetje

Ineens heeft Agnes een helder idee. In een eerder huis had ze boven de tafel een lange tak opgehangen met daaromheen kerstverlichting. Dat stond geweldig en gaf behoorlijk wat licht, genoeg in elk geval voor die plek. Misschien dat zoiets weer kan in de keuken?

De tak van toen

De tak van toen is veel te lang en te zwaar. Bovendien voldoet hij niet aan de wens dat we hem kunnen ophangen zonder te boren. Maar het idee groeit. ‘Misschien iets van een wortel van een boom, met vertakkingen’.

Wandelen in het Drents-Friese woud

We zijn heerlijk op vakantie (deze keer niet in Giesbeek) en maken een paar prachtige wandelingen door het Drents-Friese Woud. We zijn aan het ‘bosbaden’, snuiven de dennengeur op en beklimmen de Bosbergtoren, waar we over de boomtoppen heen kijken. Met intussen, in ons achterhoofd, de intentie dat we een mooie tak gaan vinden.

De laatste dag van de vakantie

We komen terug van een wandeling. Het is de laatste dag van onze vakantie en we lopen het pad naar ons vakantiehuisje op. Een pad dat we deze midweek al wel 8 keer gelopen hebben, maar vandaag zien we het. Net naast het pad ligt een prachtig vertakte tak van een fruitboom.

Een ree

Ik stap van het pad af en pak de tak beet. Op dat moment springt een reetje op van haar rustplaats. Kennelijk lag ze vlak naast de tak, want ze is op armlengte afstand. Eventjes, want ze springt met grote sprongen weg het bos in. Ademloos kijken we haar na.

De tak gaat mee naar huis

We wandelen met de tak naar het huisje. Een paar van de kleine, scherpe takken knippen we er hier al af. Eenmaal thuisgekomen halen we een snoer LED-lampjes en gaan aan de knutsel. Hier en daar een takje weghalen. De lampjes langs de takken vastmaken en het snoer aan het dikste stuk. De stekker knipt Agnes eraf, want ze wil de tak aan de aansluiting in het plafond maken, zodat we het licht met de lichtknop aan en uit kunnen doen.

Design in co-creatie met moeder natuur

Het resultaat is prachtig én functioneel. We hebben een ‘Design lamp’. In co-creatie met moeder natuur gemaakt. Hij hangt aan een haakje dat er al zat, zonder te boren. 🙂

Warme groet,
Ivonne

 

Met orthomoleculair eten van hm :-( naar jippie

Eten is voor mij m’n hele leven een lastig iets geweest. Zolang ik me kan herinneren, heb ik vrijwel ieder avondmaal met lange tanden gegeten en op mijn brood at ik als kind alleen maar hagelslag, ‘s ochtends en ‘s middags.

De schoolarts

Ik herinner het me nog goed. Mijn moeder is mee naar school, want ik moet naar de schoolarts. Daar sta ik dan, in mijn ondergoed te bibberen, want ik heb geen grammetje vet en dus snel koud. Ik wordt gewogen en gemeten en moet op mijn hand blazen, terwijl de arts m’n onderbroek wat open trekt en naar mijn buik kijkt.

Bruine boterhammen eten

Het advies is dat ik meer moet eten en bruine boterhammen (brrr) in plaats van witte, want ik ben veel te mager. Ik kan het me niet meer herinneren, maar ik vermoed dat ik vanaf toen bruin brood at. Meer eten is echter nooit gelukt.

Biefstuk

Er is maar weinig dat ik lekker vind en al vind ik iets lekker dan kan ik er maar weinig van eten, want ik voel me er al gauw niet lekker door. Omdat ik aan moet sterken, krijg ik wel eens een biefstukje, terwijl de anderen dat niet krijgen. Biefstuk vind ik lekker, er is alleen één probleem: ik krijg het niet weggekauwd. Hoe klein m’n vader de stukjes ook snijdt. Ik mag ze uitkauwen en uitspugen, zodat ik toch nog wat binnenkrijg.

Ik ben mager

Vanaf mijn jeugd ben ik dus al mager. Ik kan eten wat ik wil, maar er komt geen grammetje bij. Vooral ook omdat ik doorgaans niet wil eten, al gauw genoeg heb van allerlei smaken. Ik eet altijd, braaf mijn drie maaltijden per dag, maar het gaat niet van harte.

‘Fijn als je alles kunt eten’

Veel mensen zullen denken: oh wat heerlijk als je alles kunt eten en niet aankomt. Nou, dat wil ik bij deze even de wereld uit helpen. Dat is namelijk helemaal niet fijn:

  • Ik heb het altijd koud.
  • Ik heb niet veel energie.
  • Eten maakt vaak dat ik me niet lekker voel.
  • Ik ben mager en schaam me daarvoor.
  • Ik word door de juf spillebeen genoemd.

En nu?

Sinds Ivonne en ik bezig zijn met de orthomoleculaire voedingswijze (en nadat ik, in een sessie, een stuk uit een vorig leven heb losgelaten) is er iets veranderd in mij. We eten echt heel andere dingen dan voorheen en ondanks dat het allemaal nieuwe smaken zijn, vind ik bijna alles lekker, kan ik zelfs meer dan vroeger eten en geniet ik van het eten.

Kokkerellen

En nog gekker: ik vind het zelfs leuk om in de keuken bezig te zijn met onze nieuwe maaltijden. Kokkerellen met mijn lief. We hebben er een nieuwe hobby bij. Een hele gezonde!

 

Positief eten: Soep met bloemkool en kombu

Bloemkool? Nee …

Jarenlang hebben wij geen bloemkool gegeten. Als ik in de winkel naar een bloemkool reikte was het altijd ‘nee, niet voor mij’. Maar er is iets veranderd. Mogelijk door de healing van Mariël dat er iets veranderd is, maar zeker ook doordat we onze hele stijl van eten aan het omgooien zijn, onder invloed van de cursus orthomoleculaire voeding die Agnes doet.

Bloemkoolsoep met kombu

soep van bloemkool met kombuWe zijn vorige week naar een goede natuurvoedingswinkel geweest om alle bijzondere ingrediënten en vervangende voedingsmiddelen waar de cursus orthomoleculaire voeding bol van staat in te kopen. Kennelijk weten andere mensen allang wat lekker en gezond is, want alle ongewone ingrediënten zijn gewoon te koop. Dat was vroeger wel anders …

Vroeger at ik macrobiotisch

Er is een periode geweest, rond mijn achttiende, dat ik at volgens de macrobiotische voedingsleer. Dat was in de jaren tachtig en je moest goed zoeken, voordat je de ingrediënten bij elkaar had. Ik herinner me een winkeltje in Den Haag dat ‘Bruine rijst met liefde’ heette. Het rook er altijd heel bijzonder en je kon rijst en bonen in zelf meegebrachte zakken scheppen. Een verpakkingsvrije winkel, nog van voordat de zee vol plastic lag! Maar zelfs daar hadden ze niet alles.

Variatie vanwege de micronutriënten

Nu ligt de nadruk op micronutriënten. Het is wat kort door de bocht om het zo te zeggen, maar de basis is: ‘Eet gevarieerd en veel groenten’. De meeste mensen variëren al wel, vooral met hun groenten. Maar variatie zit in veel meer dingen. Wie wist er dat er verschillende micronutriënten zitten in verschillende oliën bijvoorbeeld? Om een beginnetje te maken kochten we olijfolie, kokosolie en lijnzaadolie.

Op naar het recept van bloemkoolsoep!

Bijna elk soeprecept, en zo ook deze, begint met ‘fruit een uitje’. Dat uitje fruiten wij in de kokosolie. Dat is dus belangrijk, vanwege de micronutriënten. Wat ook van belang is: het is gewoon lekker. Wij hebben de ontgeurde kokosolie genomen, want, nou ja, we houden niet zo van de geur van kokos.

Een liter water

Kook een liter water (ik start dat meestal in de waterkoker, lekker snel en efficiënt), en doe daar anderhalf stuk Kombu in. Kombu is een type zeewier en, je raad het al, de ene zeewier heeft andere micronutriënten dan de andere, dus zorg ook hierbij dat je varieert. Maar Kombu combineert lekker met bloemkool. Kijk af en toe in de pan, want wat je er als klein stukje Kombu ingooit ontvouwt zich prachtig tot een blad zo groot als een lasagnavel. Leuk om te zien!

We fruiten een uitje

En terwijl dat lekker staat te borrelen hebben we tijd om de bloemkool in grote stukken te snijden. Die doen we bij de Kombu in de pan. Een stuk of drie aardappels in stukken erbij, dat is bedoeld als bindmiddel. Deksel erop en lekker gaar laten worden (gaat straks een staafmixer doorheen). Als het uitje glazig begint te worden knijpen we er een teentje knoflook bij.

Dan de specerijen

Een eetlepel kerrie is voor deze hoeveelheid soep wel voldoende, maar als je erg van kerrie houdt kun je er meer bij doen. Kerrie moet je eigenlijk altijd fruiten, dan geeft het zijn smaak het beste af. Extra voor 50-plus dames (want het werkt goed op de hormonen) een theelepel curcuma. Naar smaak nog wat chilipoeder of cayennepeper erbij en altijd als je curcuma gebruikt een klein beetje peper. De stofjes uit de curcuma worden dan beter opgenomen.

Kombu eruit

Haal de vellen Kombu uit de pan en snijd ze in kleine stukjes. Die kun je toevoegen na het pureren van de soep of als garnering als je de soep serveert. Het mengsel van specerijen en uien doe je bij de bloemkool en als dit gaar genoeg is, pureer je de soep met de staafmixer. Maak de soep op smaak af met een scheutje tamari.

Serveren

Het oog wil ook wat, dus de kleine groene stukjes Kombu doen we er weer bij. Ze hebben hun smaak al afgegeven, dus er zit weinig smaak aan, maar het oogt wel leuk. Voor het mooie heb ik een heel dun stukje paprika op de soep gelegd.

En Agnes? Ze vindt het lekker!

Update:

We hebben de soep een tweede keer gemaakt, zonder aardappels. (Aardappels zijn nachtschade en het advies is om dat niet te vaak te eten). Je kunt de soep binden met wat psylium (dat is gemalen vlaszaadvezel) of gewoon dun laten. De psylium is goed voor je darmen.

Lees ook eens mijn tips over ‘koken voor de diepvries’.

Ivonne

Hoge nood

Vandaag weer een wildplasser gespot. Recht tegenover ons huisje. Een werkman met hoge nood die naar het fietspad liep en daar tegen de bosjes aan ging staan plassen.
Gelukkig voor mij zaten de bosjes tussen mij en de man. Had ik in het huis schuin aan de overkant gewoond, dan had ik vol zicht gehad.

Hoge nood is menselijk

Ik snap heel goed dat mensen zo af en toe, en sommige zelfs heel vaak, hoge nood hebben, of gewoon moet plassen. En als je dan op je buiten-klus bent, heb je geen wc bij de hand. Maar net als met de vorige wildplasser, verbaas ik me ook hier weer over de gekozen locatie.

Mannenbrein

Is er iets in het mannenbrein waardoor ze bij hoge nood (en dan chargeer ik heel erg, dus mannen die dit wel kunnen voel je niet aangesproken) niet meer kunnen bedenken waar ze discreet kunnen plassen? Of waardoor ze gewoon vinden dat dit moet kunnen? Dat ze gewoon op straat, in een woonwijk, hun piemel uit hun broek mogen halen?

Oplossing bedenken

Na zo’n gebeurtenis staat mijn brein niet stil. Er moet toch iets te verzinnen zijn op deze hoge nood? Werkmannen die een hele dag op een klus zitten, zouden ergens moeten kunnen plassen. Want ja, je kunt het niet van ze verlangen het op te houden, toch? Enkele oplossingen die ik kan bedenken naast de gangbare toiletcabine voor de langer durende klussen :

  • een chemisch toiletje achter in de bus
  • een fles (ook achter in de bus hoor)
  • een incontinentiebroekje
  • een vooraf geregelde afspraak met een bewoner in de buurt van de klus

Plaszak

Nee, dat is geen nieuwe benaming voor een wildplasser, maar het is werkelijk een plaszak. En zeker voor de werkman met hoge nood een onmisbaar kleinnood. Je trekt je even discreet terug in je auto en plast in de zak. De urine vormt een reukloze gel, die er niet meer uit kan lopen. En er kunnen meerdere plassen in. Is tie vol, dan gooi je het gewoon in de prullenbak.

 

Werkgevers opgelet!

Heb jij mensen in de buitendienst en wil je niet bekent worden als die zeikerds? Schaf dan de plaszak aan voor je personeel. Dan hebben ze altijd hun eigen wc bij zich en zijn de omwonenden ook tevreden.

Ook varkens kunnen het leren

 

De nieuwe KOR is ongunstig voor alle kleine ondernemers

Kleine ondernemers worden de dupe van de nieuwe KOR

Als kleine ondernemer maakte ik het afgelopen jaar dankbaar gebruik van de Kleine Ondernemers Regeling (KOR). Mijn inkomsten zijn best hoog hoor, maar de belasting op boeken is laag, dus ik krijg relatief weinig BTW binnen en de kosten voor het drukken van boeken is belast met 21%.

Opleiding onbelast voor de BTW

Als docent heb ik een registratie bij het CBRKO, waardoor ik over de inkomsten uit mijn opleidingen geen BTW hoef te heffen. Alleen over mijn coaching betaal ik 21% BTW. Alles bij elkaar kom ik dus binnen de norm van de KOR uit. Dat betekent een voordeel van ergens rond de 1000 euro op jaarbasis, die ik niet hoef af te dragen.

Maar het Binnenhof moet verbouwd worden

De (r)overheid zit in middeleeuwse gebouwen in Den Haag en die moeten verbouwd worden om aan de moderne tijd te gaan voldoen. Dat kost 572 miljoen en dat geld moet ergens vandaan komen. En klaarblijkelijk wordt daarvoor een greep uit de zakken van de kleine ondernemers gedaan.

De nieuwe KOR

De nieuwe KOR bestaat helemaal niet. Het is een klein onderdeel van wat vroeger de KOR was, namelijk een ontheffing van de verplichting om een BTW-administratie te voeren. Je hoeft (en mag) dan geen BTW meer te heffen over je diensten of producten (mits die onder de grens van € 20.000 inkomen op jaarbasis blijven). De ontheffing van de administratieplicht bestond al voor die groep en die blijft dus bestaan.

Geen BTW meer heffen

Je mag dus, in de nieuwe KOR, geen BTW meer doorberekenen aan je klanten. Onder de oude KOR mocht ik, als kleine ondernemer die minder dan € 1350 aan BTW zou moeten afdragen, dat geld in mijn zak houden. Die BTW wordt berekend door de BTW over de kosten, af te trekken van de BTW die je over je inkomsten hebt gekregen. Maar als ik geen BTW meer mag heffen, staat er niets meer tegenover die kosten. Dat geld ben ik dan dus ook kwijt!

Rekenvoorbeeld (fictief):

De BTW over mijn inkomsten: € 2300,00
De BTW over mijn uitgaven:    € 1000,00 (voorbelasting)
Netto te betalen:  € 1300

Onder de oude KOR regeling hoefde ik dan die 1300 niet te betalen. Dat is voor een kleine ondernemer (die immers minder dan 20.000 euro verdient) een heel bedrag. Dat extraatje van de overheid was altijd heel welkom en sommige jaren zelfs wat ons er doorheen hielp. Maar dat is niet meer …

Maar er is meer mis met de nieuwe KOR

Ook de € 1000, die ik aan kosten betaald heb als voorbelasting, mag ik in de huidige situatie aftrekken. In de nieuwe KOR raak ik die aftrekposten kwijt. Ik zou dan in totaal netto € 2300,00 kwijt zijn, wat ik nu netto meer overhoud. Als ik in de nieuwe KOR trap, mag ik mijn voorbelasting niet aftrekken, geen BTW heffen en kom ik netto dus nog eens € 1000 euro lager uit.

Waarom de nieuwe KOR ongunstig is voor alle kleine ondernemers

Met de ontheffing van de administratieplicht geef je het recht op om je BTW van je kostenposten af te trekken van de BTW die je over je inkomsten binnenkrijgt. Dat kan veel of weinig zijn, afhankelijk van hoeveel kosten je maakt. Maar ik ken geen enkele ondernemer die niet af en toe kosten maakt voor zijn of haar bedrijf. In die kosten zit BTW en die is straks dus niet meer aftrekbaar, als je in de KOR trapt.

Hoe meer kosten je hebt, hoe nadeliger de KOR

Ik blijf gewoon mijn administratie bijhouden, want hoeveel werk is dat nou helemaal, om je inkomsten en kosten in een spreadsheet te noteren? Als je het bijhoudt is de BTW aangifte een fluitje van een cent. Alleen als je een (duur) administratiekantoor betaalt om je aangifte te regelen kan het voordeliger zijn om de ontheffing aan te vragen.

Ivonne

Ik heb geen groene vingers

Geen groene vingers

Iedereen die mij wat langer kent zal het bevestigen: Ik heb geen groene vingers. Mijn vader had vroeger een volkstuin waar hij bijna dagelijks aan het werk was. Soms ging ik mee, vooral als er gespit moest worden. Dat vond (en vind) ik leuk werk. Oogsten vind ik ook leuk. Maar verder …

Ik heb geen verstand van tuinieren

Mijn vriend Jan heeft sinds een paar jaar een volkstuin en veel verstand van tuinieren. Hij kan je alles vertellen over welke planten je naast welke planten moet zetten en waarom. Of over het nut van ‘mulch’ en ‘compost’. Voor mij heeft het meer met magie te maken. Ik kan enorm genieten van onze ‘nog-geen-vierkante-meter-moestuin.’

Ik houd van etennog-geen-vierkantemeter-tuin

Ik houd van lekker eten en lekker is voor mij vers, steeds vaker ook gezond en nagenoeg altijd biologisch. Agnes is bezig met een cursus orthomoleculaire voeding en samen bedenken we wat we dan wel en niet moeten eten, hoe we onze voeding in balans kunnen brengen. Liefst met groente uit onze eigen tuin.

Rijke oogst

Oké, ik geef toe, we hebben eigenlijk geen tuin. We hebben een bak met aarde, maar het leuke is, er groeit pluksla in. Paprika’s en tijm. Rucola. Verder niets, al dat groen erachter is van het plantsoen 😉 Maar ik verbaas me over hoe rijk de oogst is. Sinds dat de tuin er staat (vijf weken ongeveer) hebben we al vele keren sla gegeten en tussendoor geoogst voor sla op een broodje gezond. Er zijn al een stuk of vier paprika’s afgekomen (oké die zaten er al aan toen we de plant kochten), en er zitten nog een stuk of zes vruchtbeginselen aan. Ik houd van oogsten …

Oogsten in alle opzichten

De tuin doet wonderen, niet alleen vanwege de rijke oogst in materiele zin, maar vooral ook omdat het allemaal zo lekker groen staat te groeien. Het wonder van de natuur van dichtbij meemaken. Dat is wat dit tuintje mij biedt. Ik word er helemaal blij van.

Ivonne

Geluk, of waardering voor de dalen?

Bestaat er een recept voor geluk?

Is geluk als je succesvol bent? Het gemaakt hebt? Als je een gezin hebt of gezondheid? Of laat geluk zich niet zo gemakkelijk vangen?

Dirk de Wachter en ‘De kunst van het ongelukkig zijn’

Mijn favoriete Belgische psychiater Dirk de Wachter spreekt zich duidelijk uit over geluk. Het voornaamste wat er ontbreekt, volgens hem, is realistische verwachtingen. Doordat we met elkaar op sociale media bijvoorbeeld alleen de hoogtepunten delen, denken we dat het leven bestaat uit hoogtepunten.

Geen toppen zonder dalen

Het lijkt vanzelfsprekend, zonder dalen zijn er ook geen toppen. Toch lijkt het dat we dat vergeten in de ‘jacht op een gelukkig leven’. Ze leefden nog lang en gelukkig? Het is een sprookje. Want waar moet je heen nadat je de top hebt bereikt? Juist, naar het dal.

Herwaardering voor het dal

Het is niet handig om de momenten van geluk, die de meesten van ons wel kennen, als maatstaf te nemen. Die piekprestatie, het prachtige moment, de extra-super-speciale belevenis, is zo speciaal juist omdat het niet je dagelijkse bestaan is.

In het dal leven we allemaal

In het dal leven we. Dagelijkse beslommeringen, gemopper, werken (ook aan de dingen die je niet leuk vindt). Elke dag vraagt dat je je aankleedt, de was doet, de afwas doet, je huis schoonhoudt, jezelf toonbaar houdt, etc. De routine is het echte leven. En dat echte leven is nou net wat we allemaal met elkaar gemeen hebben.

In het dal zijn we samen

Ze zeggen niet voor niets ‘It’s lonely at the top’, het is eenzaam aan de top. Niet ‘goh, wat zielig dat je een topper bent’, maar het heeft wél zijn eigen uitdagingen. Als ik moest kiezen, zou ik dan werkelijk aan de top willen staan? Is maatschappelijk succes écht de heilige graal?

Ik voel me prima in de middenmoot

Ik ben gemiddeld. Ik heb een leuke woning met een heel fijn uitzicht. Ik leef samen met een lieve vriendin en heb een goed lopend bedrijf. We houden genoeg geld over om af en toe leuke dingen te doen. Al met al best lekker allemaal.

Heb ik geen ambities?

Ik heb wel degelijk ambities, die zitten me soms wel in de weg. Ik zou bijvoorbeeld graag willen dat mijn bedrijf beter zou lopen, dat ik meer deelnemers had voor mijn trainingen. Dat Ivonne Meeuwsen als merk bekend zou zijn in Nederland en België. Dat zou betekenen dat ik meer impact kan hebben, meer verschil kan maken in de wereld. Maar het zou ook betekenen dat ik meer en vaker moet werken …

Word ik daar gelukkig van?

Steeds vaker stel ik mezelf de vraag of ik daar dan gelukkiger van word. Ik heb het goed. Ik maak verschil. Ik ben gelukkig als ik een e-mail krijg van iemand die mij vertelt dat ze mijn boek heeft gelezen en dat het voor haar van waarde is geweest. Dan gloeit er een warmte diep in mij en hoef ik geen bergen meer te beklimmen. Het is goed zo.

Ivonne Meeuwsen

HSP-ers: heldervoelend, helderziend en engelen ervaren

Paula Holtzer, expert op het gebied van HSP-ersGastblogger Paula Holtzer

Paula Holtzer is HSP-er en gespecialiseerd in hulpverlening aan HSP-ers. Zij werkt met de engelenenergieën, tarot, en technieken uit de Traditionele Chinese Geneeskunde zoals Tuina massage en Acupunctuur. Paula blogt op deze website over HSP-ers, engelen en hoe zij je kunnen helpen je leven in balans te houden. Haar praktijk heet dan ook: Evenwichtig leven.

Kwaliteiten van HSP-ers

Veel HSP-ers zijn heldervoelend. Zij maken er in hun werk veelvuldig gebruik van. In een verzorgende rol is het fijn dat je aanvoelt wat de ander nodig heeft. Als technicus weet je snel problemen op te lossen omdat je helderziend bent. In de avond kom je uitgeput thuis, plof je op de bank met een leeg gevoel, vol hoofd, nergens zin in, zelfs niet om te koken. Je vraagt je af of je tegen een burn-out aanloopt?

Ontspannen en ontladen

Voor HSP-ers is het belangrijk dat je leert aangeven wat je nodig hebt. Dat is niet egoïstisch, dat is assertief. Het is ook belangrijk dat je goed voor je zelf leert zorgen. Als je vermoeid thuiskomt en je hebt veel mensen gezien en je hoofd is vol, zorg dan dat je de tijd neemt om te ontspannen. Dit kan bijvoorbeeld door te wandelen in de natuur. Of douchen in de avond, dat helpt om te ontladen.

Plan dingen die jou weer opladen

Veel mensen raken zo uit balans dat ze naast hun werk weinig gelegenheid hebben om zichzelf op te laden. Afgelopen week heb ik herhaaldelijk gezegd tegen mijn cliënten zorg ervoor dat je je vrije tijd inricht op een leuke manier. Je werk of je studie gaat dan vanzelf.

Mensen realiseren zich niet dat ze HSP-er zijn

Als ik doorvraag bij mijn cliënten, geven ze vaak aan dat ze ‘toch wel’ kenmerken van hoogsensitiviteit hebben. Zo vertelde een vrouw; Ik zie allemaal antennes op mijn kop staan. Op mijn werk of als voorzitter zie ik alles. Ik denk dat het mijn taak is om overal op te reageren. Maar nu ik weet dat ik hoogsensitief ben, kan ik beter mijn grenzen stellen en heb ik er minder last van. Ik heb daardoor meer energie en plezier in mijn werk. Als je weet wat de kenmerken zijn, kun je er ook mee leren omgaan.

Hoogsensitieve mensen realiseren dat er meer is tussen hemel en aarde

Voor hoogsensitieve mensen is het meestal evident dat er meer is tussen hemel en aarde. Als je je dat realiseert kun je daar ook gebruik van maken. De hemel bestaat uit de zon en de sterren, het melkwegstelsel en andere universa die we niet kennen. Engelen zijn de boodschappers van het universum. Engelen kunnen alleen ingrijpen als je ze aanroept oftewel als je ze vraagt om hulp.

De beschermengel van prinses Christina

Prinses Christina was misschien wel de meest bekende HSP-er van Nederland. Afgelopen week las ik dat prinses Christina haar beschermengel heeft die ze altijd om raad vroeg. De volgende dag zag ik in het programma van Dr Phil de acteur Gary Busey . Hij vertelde dat hij na een ernstig ongeluk zijn engelen had ontmoet. Hij beleefde de engelen als lichtbollen en zij omringden hem met licht en liefde. Ze vertelden hem dat hij op de goede weg was.

Hulp vragen is ook verantwoordelijkheid nemen

Wat de engelen zeiden: “Als mens heb je je eigen verantwoordelijkheid te nemen en daarom is het tijd dat je hulp gaat zoeken op spiritueel niveau.” Ze vroegen of hij met hen mee wilde gaan of terug wilde naar zijn lichaam om zijn bestemming te vervolgen. Deze ervaring heeft hem zo geraakt dat hij zijn eigen autobiografie heeft geschreven.

Workshop of cursus over engelen

Ben je HSP-er en wil je meer weten over hoogsensitiviteit, leren omgaan met hoogsensitiviteit en wil je graag in verbinding komen met je engel, dan kun je je aanmelden voor de workshop hoogegevoeligheid , cursus in contact met je engel. of de engelendag 

Individuele hulp

Veel HSP-ers hebben last van lichamelijke klachten zoals slecht slapen, vermoeidheid, hoofdpijn of migraine, spierspanning, pijn in nek schouders, onderrug en maag- en darmklachten zoals prikkelbare darm syndroom. Door middel van Tuina massage en acupunctuur heb ik hier al veel mensen van afgeholpen.

Voedsel voor een maag van schokbeton

Voedsel

De basis van ons bestaan, belangrijker nog dan onderdak, is het voedsel dat we eten. In mijn leven is voeding altijd een onderwerp. Als klein meisje krijg ik lekkers als troost, als ik gevallen ben en mijn knie heb opengehaald. Dat is het voorland voor een leven waarin ik voedsel als troost heb gebruikt.

Troost en verzet

In mijn tienerjaren zet ik voedsel actief in om mezelf te troosten. Ik word in die tijd seksueel misbruikt en heb het zwaar. Voedsel is er voor me, altijd, als een goede vriend. Als daad van verzet begin ik te eten om dik te worden. Dan zal ik minder aantrekkelijk zijn, is mijn theorie.

Een maag van schokbeton

Mijn maag kan veel hebben. Jarenlang stop ik voedsel in mijn lijf dat niet bepaald bevorderlijk is voor mijn gezondheid, maar mijn maag protesteert zelden. Ik ben gezegend met een goed functionerend lijf, maar ik heb er weinig verbinding mee. Als ik pijn heb, zet ik mijn gevoel gewoon uit.

Ik vind (bijna) alles lekker

Goed eten word in mijn familie hoog gewaardeerd, en goed staat gelijk aan véél. Het is niet verwonderlijk dat de meeste familieleden kampen met chronisch overgewicht. Maar ik vind de meeste dingen ook zo lekker!

De verandering

De laatste jaren ben ik mijn eetpatroon aan het aanpassen. Een deel daarvan heeft te maken met Agnes, omdat zij weinig dingen echt lekker vindt en een aantal dingen niet goed kan verdragen. Ook ben ik gaan minderen, gewoon, kleinere porties nemen.

De verandering is geleidelijk

Ik ben nog steeds veel dikker dan goed voor me is. Ik voel het als we gaan wandelen of fietsen. Mijn conditie kan beter, maar wordt dat ook zo langzaamaan. Ik val niet af, maar ik groei ook niet meer. Dat is al winst, want ik heb wél het gevoel dat ik ‘gewoon’ kan eten, alles wat ik wil. Alleen is wat ik eten wil aan het veranderen.

Vlees valt af

Eén van de eerste grote veranderingen is vlees. Ik houd van vlees, de smaak en textuur ervan. Maar na het zien van een aantal documentaires besloot ik: ik stem niet meer met mijn euro’s voor de vleesindustrie. Helemaal ‘cold turkey’ ga ik niet, af en toe eet ik nog biologisch vlees.

Ook geen kaas meer?!?

Hoe meer informatie ik krijg over voeding, hoe moeilijker het wordt om de stapjes in de verandering door te zetten. Enerzijds ben ik, met mijn hoofd, inmiddels overtuigd dat Vegan voedsel, of in elk geval voornamelijk vegan voedsel de enige gezonde en logische weg is. Maar mijn hoofd lijkt mijn dieet niet te bepalen. Voedsel is troost.

Voedsel is troost?

De koppeling van voedsel aan troost mag losser worden. Tenslotte is koffie niet echt een bakkie troost, maar gewoon een warm drankje waar koffieboeren in Guatemala de locale Mayabevolking voor uitpersen. En troost zijn twee warme armen om je heen, of een luisterend oor dat je bevestigt en met je meeleeft.

Voedsel omdenken

Ik ben nog geen Veganist. Ik zit midden in een proces van loslaten. Van het ontkoppelen van wat ik als kind leerde. Melk is níet goed voor elk, wat de melkunie ook beweert. Koffie is geen troost. Dik worden is geen middel tegen ongewenste seksuele aandacht. Een maaltijd zonder dierlijke producten is niet een maaltijd waar iets aan ontbreekt, maar een maaltijd rijk aan voedingsstoffen.

Ivonne