Voedsel voor een maag van schokbeton

Voedsel

De basis van ons bestaan, belangrijker nog dan onderdak, is het voedsel dat we eten. In mijn leven is voeding altijd een onderwerp. Als klein meisje krijg ik lekkers als troost, als ik gevallen ben en mijn knie heb opengehaald. Dat is het voorland voor een leven waarin ik voedsel als troost heb gebruikt.

Troost en verzet

In mijn tienerjaren zet ik voedsel actief in om mezelf te troosten. Ik word in die tijd seksueel misbruikt en heb het zwaar. Voedsel is er voor me, altijd, als een goede vriend. Als daad van verzet begin ik te eten om dik te worden. Dan zal ik minder aantrekkelijk zijn, is mijn theorie.

Een maag van schokbeton

Mijn maag kan veel hebben. Jarenlang stop ik voedsel in mijn lijf dat niet bepaald bevorderlijk is voor mijn gezondheid, maar mijn maag protesteert zelden. Ik ben gezegend met een goed functionerend lijf, maar ik heb er weinig verbinding mee. Als ik pijn heb, zet ik mijn gevoel gewoon uit.

Ik vind (bijna) alles lekker

Goed eten word in mijn familie hoog gewaardeerd, en goed staat gelijk aan véél. Het is niet verwonderlijk dat de meeste familieleden kampen met chronisch overgewicht. Maar ik vind de meeste dingen ook zo lekker!

De verandering

De laatste jaren ben ik mijn eetpatroon aan het aanpassen. Een deel daarvan heeft te maken met Agnes, omdat zij weinig dingen echt lekker vindt en een aantal dingen niet goed kan verdragen. Ook ben ik gaan minderen, gewoon, kleinere porties nemen.

De verandering is geleidelijk

Ik ben nog steeds veel dikker dan goed voor me is. Ik voel het als we gaan wandelen of fietsen. Mijn conditie kan beter, maar wordt dat ook zo langzaamaan. Ik val niet af, maar ik groei ook niet meer. Dat is al winst, want ik heb wél het gevoel dat ik ‘gewoon’ kan eten, alles wat ik wil. Alleen is wat ik eten wil aan het veranderen.

Vlees valt af

Eén van de eerste grote veranderingen is vlees. Ik houd van vlees, de smaak en textuur ervan. Maar na het zien van een aantal documentaires besloot ik: ik stem niet meer met mijn euro’s voor de vleesindustrie. Helemaal ‘cold turkey’ ga ik niet, af en toe eet ik nog biologisch vlees.

Ook geen kaas meer?!?

Hoe meer informatie ik krijg over voeding, hoe moeilijker het wordt om de stapjes in de verandering door te zetten. Enerzijds ben ik, met mijn hoofd, inmiddels overtuigd dat Vegan voedsel, of in elk geval voornamelijk vegan voedsel de enige gezonde en logische weg is. Maar mijn hoofd lijkt mijn dieet niet te bepalen. Voedsel is troost.

Voedsel is troost?

De koppeling van voedsel aan troost mag losser worden. Tenslotte is koffie niet echt een bakkie troost, maar gewoon een warm drankje waar koffieboeren in Guatemala de locale Mayabevolking voor uitpersen. En troost zijn twee warme armen om je heen, of een luisterend oor dat je bevestigt en met je meeleeft.

Voedsel omdenken

Ik ben nog geen Veganist. Ik zit midden in een proces van loslaten. Van het ontkoppelen van wat ik als kind leerde. Melk is níet goed voor elk, wat de melkunie ook beweert. Koffie is geen troost. Dik worden is geen middel tegen ongewenste seksuele aandacht. Een maaltijd zonder dierlijke producten is niet een maaltijd waar iets aan ontbreekt, maar een maaltijd rijk aan voedingsstoffen.

Ivonne

Had ík maar een tuin …

De buurman en zijn tuin

Op vrijdagmorgen om tien uur horen we een hoop kabaal buiten. Het klinkt alsof de tuinman met het groen bezig is. Maar ik heb het mis. Het is een buurman die in zijn tuin bezig is. Nou ja tuin. Er staat een bolvormig boompje met grote bladeren met daaromheen een haagje van zo’n dertig centimeter hoog.

De boom snoeien

Een tuintje waarin je met een uurtje wel de boom en het haagje met de hand gesnoeid en het afval opgeveegd kunt hebben. Maar zo niet de buurman. Hij begint met z’n elektrische heggenschaar minutieus het boompje te snoeien. Een takje hier weg, een takje daar, nog een takje hier. Wel een half uur lang is hij aan het snoeien.

En de haag

Dan is het haagje aan de beurt. Daarvoor gebruikt hij nogmaals de elektrische heggenschaar. Ook het haagje wordt op de centimeter nauwkeurig gesnoeid en daar is hij zeker ook een half uur mee bezig. Ik heb niet echt op de klok gekeken hoor, dus het kan zomaar langer zijn geweest.

Eindelijk klaar met de tuin?

De herrie verstomd en even denk ik dat het klaar is, maar nee hoor. Wat er dan komt is niet de bezem, maar een elektrische tuinstofzuiger. Ja echt, je leest het goed. Ik wist niet eens dat zo’n ding bestond en dacht eerst dat het een bladblazer was. Wat ik op zich ook al hilarisch vind voor een tuin van 2,5 bij 2,5.

Maar dat is nog niet alles

Deze stofzuiger voor de tuin maakt een verschrikkelijke herrie, net als de heggenschaar en de buurman is nu zeker een half uur aan het stofzuigen. Ah, hij is klaar en leegt de stofzuigerzak in de groene container, maar kiept daarna de stofzuiger, naast de container, om en het restant afval valt op de grond. De stofzuiger brengt hij weg.

Veger en blik?

Ik zeg nog tegen m’n lief: ‘Ik geloof dat ie toch een veger en blik heeft hoor, want hij ruimt de tuinstofzuiger al op’. Maar dan komt hij terug met een heuse bladblazer, waarmee hij z’n mini tuintje nog eens grondig schoon blaast.

Tuinieren?

Al met al is hij zo’n twee uur lekker buiten in zijn tuintje aan het spelen geweest met al z’n elektrische speeltjes. Uhm, ik bedoel aan het tuinieren geweest. Dat hij hiermee nogal wat geluidsoverlast en luchtvervuiling veroorzaakt, heeft hij, helaas voor de HSP-ers in de buurt, waarschijnlijk niet door. Na het doen van zijn, eigenhandig, geklaarde klus loopt hij naar binnen.

Ik snap het niet

Iedereen mag natuurlijk zelf weten wat en hoe hij/zij iets doet, maar ik snap hier helemaal niets van. Misschien komt dat doordat ik geen man ben?

PS

Ik heb me laten inspireren! Dit is ons tuintje. Nu nog een tuinstofzuiger ;-).

De lieve ‘stiefmoeder?’

Kinderen

Mijn lief Ivonne heeft, mede door haar verleden waarin ze seksueel misbruikt is, zelf nooit kinderen gekregen. Ikzelf heb twee volwassen dochters. Vanaf het begin van onze relatie heeft Ivonne zich altijd op de achtergrond opgesteld. Een open en afwachtende houding, zoals ze zo mooi kan aannemen. Met haar altijd aanwezige ‘het mag er zijn’ instelling.

‘Stiefmoeder?’

Gaandeweg de tijd zijn mijn meiden steeds dichterbij haar gekomen en hebben haar, ieder op haar eigen tempo, volledig in hun hart gesloten. Ze zijn haar gaan waarderen om wie ze is en ze is dan wel niet hun moeder, maar wel, zoals één van mijn meiden zei, een ‘stiefmoeder?’.

En gelukkig leven wij een sprookje met een lieve stiefmoeder :-).

Kleinkind

Ik heb ook een prachtige kleindochter. Acht jaar is ze. Eentje die de kat uit de boom kijkt. Eén die je naar jou toe laat komen, wanneer zij dat wil, wanneer dat voor haar goed voelt. Het heeft dan ook even geduurd voordat ze Ivonne een kus gaf bij het weggaan en nog even voordat ze heel voorzichtig haar eerste knuffel aan Ivonne gaf.

En nu? 

Wat een heerlijk open kind is het toch. Knuffels komt ze halen en dat zegt ze dan ook. En het is zo leuk te zien hoe ze Ivonne steeds opzoekt. Helpen met een vuurtje stoken, helpen met koffie zetten. Pratend over van alles en nog wat.

Logeren

Ze logeerde laatst een paar daagjes bij ons. Het was lekker weer, dus zijn we de ene dag even naar het zwembad, op de camping waar ons hutje staat, geweest en de andere dag naar een strandje aan de plas bij ons achter.

Zwemmen

Ik ben geen zwemmer en bang als ik niet weet waar ik wel of geen bodem kan voelen, dus ik blijf liever op de kant. Maar Ivonne vindt zwemmen heerlijk en is er dan ook samen met onze kleindochter ingesprongen.

Spelen

Ze hebben heerlijk gespeeld met een hoepel en een mini frisbee, in het zwembad. En in de plas zijn ze wel een half uur samen bezig geweest om een grote drijvende trampoline naar de kant te trekken. Wat een samenwerking en doorzettingsvermogen  was dat.

Oma

Ik heb toegekeken en genoten van hun spel en de liefdevolle blik van oma Ivonne naar haar lieve kleindochter.

Antibiotica of probiotica?

Ongeveer achttien jaar geleden ga ik naar een internist, want ik heb last van mijn darmen. Uit het onderzoek blijkt dat ik onder andere  een ernstige darmparasiet heb. Dé manier om hiervan af te komen is, volgens de specialist, een combinatie van twee zeer zware antibiotica-kuren tegelijk.

Antibiotica uit het buitenland

Eén van de twee antibiotica-kuren is echter niet in Nederland toegestaan en moet uit het buitenland komen. Om deze kuur mee te krijgen heb ik een handtekening van de specialist nodig.

Darmflora weg

Ik ben ook dan al niet voor medicatie als eerste redmiddel, en van deze kuren krijg ik helemaal de kriebels. Misschien gaat hier de parasiet mee weg, maar de rest van m’n darmflora ook! En dat wil ik niet, want dat maakt me alleen maar vatbaarder voor andere ziektekiemen.

Probiotica

Op zoek naar een andere manier kom ik bij een therapeut in Den Haag uit die, met behulp van elektroden, mijn hele systeem doormeet. Zijn advies is om gedurende een aantal maanden probiotica en vitamine B12 te slikken. Dat wil ik wel uitproberen en ik ga ermee aan de slag.

Ontlasting-onderzoek

Ik had van de internist een setje meegekregen om, na de kuur, mijn ontlasting in op te sturen, zodat het nagekeken kon worden in het laboratorium. Na een half jaar stuur ik dat op en ik krijg het bericht dat de ontlasting schoon is. Vrij van parasiet!

Blij met mijn keuze

Wauw, dit moet ik even verwerken. Wat ben ik blij dat ik niet voor de antibiotica ben gegaan, maar een alternatieve weg heb gekozen en daarmee m’n gezondheid daadwerkelijk heb verbeterd!

Feedback

Ik bel met de assistente van de specialist en vertel van mijn ‘genezing’ zonder de voorgeschreven antibiotica, in de hoop dat de specialist hier geïnteresseerd in is.
Dat lijkt ijdele hoop te zijn. Ik heb nooit meer iets van hem gehoord.

Hoe ik van mijn artrose afkwam

Artrose

Een paar jaar terug had ik veel last van mijn gewrichten en dan vooral in mijn vingers. Stijve vingers in de ochtend en met enige regelmaat opvlammende ontstekingen. Naarmate je ouder wordt, heeft je lichaam steeds meer moeite met de afvoer van zure afvalstoffen. En deze zuurresten blijven achter in het kraakbeen. Artrose is daar het gevolg van.

Te zuur?

Het is een kwaal waar mijn mamsje in toenemende mate ook last van had en ik wilde kijken of ik het tij kon keren. Dus wat doe je als je lichaam te zuur is? Juist, ontzuren! Maar hoe?

Ontzuren

Ontzuren kan op verschillende manieren. Er zijn tal van pilletjes en druppels in omloop die je kunt innemen, maar daar voeding een grote veroorzaker van verzuring is, is dat voor mij de meest logische plek om mee te beginnen.

Artrose de baas

Ik ben nog meer gaan letten op wat ik at en ik ben begonnen met het drinken van verdund citroensap. Eerst op de nuchtere maag en langzaamaan ook vaker op de dag. Later ben ik hier nog gember en kurkuma door gaan doen. Het is een proces dat tijd nodig heeft en de verdikkingen zitten er nog wel, maar ik kan nu zeggen dat ik geen last meer heb van de artrose.

Citroensap als ont-zuurder?

Iets dat zuur smaakt is niet per definitie ook verzurend. Het gaat erom wat de voeding na verbranding in het lichaam achterlaat. Citroensap is zuur, maar levert een sterke base op in het lichaam.

De 80-20 regel

Wil je weten wat de verschillende voedingsmiddelen in je lichaam doen? Dan is hier een lijst van voedingsmiddelen met de uiteindelijke werking in het lichaam. Met deze lijst bij de hand en de wetenschap dat het het beste is om 80% basische tegen 20% zure voedingsmiddelen tot je te nemen, kun je een heel eind komen in de richting van een gezond zuur-base evenwicht.

De artrose knobbel ook weg?

Ik ben benieuwd of ik met de kennis die ik op ga doen uit de cursus ‘Orthomoleculaire voeding’ de knobbels ook weg ga krijgen.

 

 

Van Tai Chi naar Orthomoleculaire voeding

Sinds we in Giesbeek wonen, speel ik met de gedachte om ergens Tai Chi lessen te gaan volgen. Ik ga op onderzoek uit en vind diverse mogelijkheden hier in de buurt, maar helaas zijn de lessen of ‘s ochtends vroeg of ‘s avonds en dat zijn net de momenten waarop ik niet wil.

Andere zoekformule

Ik breid mijn zoekgebied uit en mijn zoektocht gaat verder naar ‘wat voor cursus dan ook’. Helaas zit er hier in de buurt niets tussen dat me leuk lijkt, dus zet ik het idee even aan de kant.

Sessie van Mariël

Mariël Groenen komt langs en zoals afgesproken gaat zij een sessie met mij doen. Waar ik namelijk tegenaan loop is dat, zodra ik samen met iemand in huis ben, ik eigenlijk niets voor mezelf doe. Ja, ik werk wat op mijn laptop, doe een spelletje, maak wat schoon, maar daar blijft het bij. Creatief bezig zijn of erop uitgaan in mijn eentje doe ik niet en ik wil weten wat mij hierin tegenhoudt.

Wat houdt mij tegen?

Binnen een half uur zijn we erachter. Het zat vast aan een vorig leven en had te maken met afhankelijkheid. In dat vorige leven moest ik vooral geen eigen initiatieven ontplooien en me sterk aanpassen aan de ander. De koorden die me in dit leven in die situatie houden mogen doorgeknipt worden. Aartsengel Michaël biedt hulp.

Verder zoeken

Ik ga verder zoeken naar een cursus en bedenk dat het ook best een schriftelijke cursus mag zijn. Waarom ben ik niet eerder op dit idee gekomen? Zou dit te maken hebben met de sessie, of komt het gewoon doordat ik op zoek was naar iets met beweging? Ik weet het niet, maar ook dit is een beweging, toch? Al snel kom ik bij Civas de cursus ‘Terug naar je natuur’ tegen en dat lijkt me wel wat. De natuur en de Keltische traditie als middel om bij jezelf te komen. Bij het lezen van de proefles wordt mijn enthousiasme toch wat minder en ik ga verder zoeken.

Orthomoleculaire voeding

Ik scroll wat door de cursussen heen en blijf hangen bij ‘Orthomoleculaire voeding’. Ivonne en ik eten alleen biologisch en vrijwel zonder vlees, maar ik wil wel meer weten over welke voeding ondersteunend kan zijn voor onze gezondheid. Ik heb al ondervonden dat citroensap mijn heeft afgeholpen van de artrose in mijn vingers.

De cursus ‘Orthomoleculaire voeding’ besteld

Ik heb de cursus besteld en ga komende week beginnen. Ik heb heel benieuwd en heb er zin in. Wie weet kom ik er wel achter wat er nodig is om van m’n ochtend hoofdpijn af te komen.

Over onkruid en ongedierte

Onkruid en ongedierte moet je bestrijden, want anders heb je er maar last van. Vind jij ook niet? Ik ben bang dat een groot deel van de bevolking het hiermee eens is. Waarom anders barst het schap bij het tuincentrum uit zijn voegen van de onkruid- en ongedierte bestrijdingsmiddelen.

Ongedierte door open raam

Ik had in de centrale gang van ons wooncomplex een raam open gezet, zodat er een beetje frisse lucht binnen kon komen. Tot twee keer toe trof ik het raam later weer gesloten aan, tot er een kaartje van de huismeester bij stond: ‘Beste bewoners, dit raam gesloten houden in verband met ongedierte’. 

Onkruid op terras

Koolzaad foto van Agnes van der GraafTussen de tegels van ons terras uit kwam een mini koolzaadplantje op. Nu vind ik koolzaad erg leuk, met z’n vrolijke gele bloemetjes en z’n heerlijke geur. Maar kleine koolzaadjes worden groot en ook de mijne. Stralend stond ie daar één meter hoog te zijn, totdat …

Foetsie!

We waren een dagje weg en bij thuiskomst zie ik dat het koolzaad weg is. Foetsie! Gewoon uit de grond gerukt. Bij navraag bleek de tuinman van het complex langs geweest te zijn. En je raadt het al: tuinmannen houden niet van onkruid.

Maar wat zijn nu eigenlijk onkruid en ongedierte?

Het is heel simpel. Onkruid is kruid dat wij mensen niet in onze tuin willen hebben en ongedierte zijn insecten en dieren die wij mensen niet in onze buurt willen hebben. Wij mensen hebben er ‘last’ van en dus moet het vernietigd worden.

We zijn iets vergeten

Ieder insect, ieder dier, iedere plant, bacterie, virus heeft een functie binnen ons ecosysteem. En door steeds meer te vernietigen, vernietigen we ons ecosysteem. We vernietigen het natuurlijke evenwicht en wat krijg je dan? Plagen!

Plagen moeten vernietigd worden

We bestrijden ze het liefst met gif, want dan ben je er misschien vanaf. Maar wat als we nu eens aan de slag gaan om het natuurlijk evenwicht te herstellen. De natuur zijn gang te laten gaan en hier en daar wat bijsturen.

Het natuurlijk evenwicht

Als we de natuur helemaal zijn gang laten gaan, zijn binnen een tiental jaren onze huizen en wegen overwoekerd. Dat geeft me wel een goed gevoel, dat de natuur het weer over kan nemen. Ik hoor het onkruid en ongedierte al denken: weg met de onmens, want we hebben er last van. En geef ze eens ongelijk …

 

Orgaandonatie

Al vanaf mijn achttiende loop ik met een kaartje voor orgaandonatie in mijn portemonnee. Toen was ik er helemaal voor, maar in de loop van de jaren is dat omgedraaid. Het kaartje heb ik nog steeds in mijn portemonnee, echter nu staat erop dat ik geen donor ben. Ze mogen niets van mij gebruiken.

Is hersendood gelijk aan dood?

Wanneer je hersendood wordt verklaard, wil dat zeggen dat je hersenen niet meer functioneren. Het lichaam echter functioneert nog wel, al dan niet door toedoen van medische apparatuur. Dit is anders wanneer je dood bent. Dan functioneren zowel de hersenen als de organen in het lichaam niet meer en dan is orgaandonatie ook niet meer mogelijk.

Stervensproces

Op het moment dat iemand hersendood is, is de stervensfase nog niet voorbij. Alleen de hersenen zijn namelijk dood. Dit is de fase waarin de organen verwijdert worden. Haal je dan de organen uit het lichaam, dan wordt het stervensproces op onnatuurlijke wijze verstoord. En stel dat de hersendode nog bewustzijn heeft op het moment dat de organen worden verwijderd?

Bewustzijn

Eindeloos bewustzijn, Pim van Lommel

Veelal wordt beweerd dat een hersendode geen bewustzijn heeft. Of deze bewering juist is, is de vraag. Er zijn gevallen van hersendood verklaarde mensen, die hieruit zijn gekomen en getuigen van het feit dat zij de artsen hebben horen spreken over orgaandonatie en dat ze wel degelijk de pijn hebben gevoeld van, maar niet konden reageren op, de testen met het toedienen van pijnprikkels.

Cardioloog dr. Pim van Lommel:
Als arts had ik altijd geleerd dat iemand die bewusteloos is, geen bewustzijn kan ervaren. Wat uit onze wetenschappelijke studie naar voren kwam is dat het bewustzijn heel helder kan zijn als de hersenen niet meer functioneren.’

Spiritueel perspectief

Wat maakt ons tot wie we zijn? Wat is het dat ervoor zorgt dat ontvangers van gedoneerde organen bijvoorbeeld ineens andere dingen lekker vinden of behoefte hebben aan andere uitdagingen dan voor de donatie? Kennelijk gaat er met het gedoneerde orgaan íets van de donor mee naar de ontvanger. Wat is dat? Hoe kan dat? En als je dit uit de donor haalt, heeft dat gevolgen voor de donor? Wat als het orgaan dus dóórleeft en de donor sterft? Heeft dit invloed op het stervensproces, of op dat wat er misschien na de dood is?

De nieuwe donorwet Actieve Donor Registratie

Vanaf 1 juli 2020 is de nieuwe donorwet actief. Deze wet houdt in dat iedere Nederlander vanaf 18 jaar automatisch wordt geregistreerd als donor, tenzij je zelf aangeeft dit niet te willen. Dit is mijn s inziens de omgekeerde wereld. Mijn lichaam behoort mij toe (Grondwet 11) en als ik iets wil doneren dan geef ik dat wel aan.

Voorlichting

De voorlichting is naar mijn idee eenzijdig. Dat wil zeggen: alleen gericht op het voordeel voor de ontvanger. Er wordt geen duidelijke informatie gegeven over de staat waarin de donor verkeert ten tijde van het verwijderen van de organen, namelijk dat deze nog niet overleden is. Erger nog: er wordt gesproken over het verwijderen van organen na de dood, zoals onderstaande tekst van de website van de transplantatiestichting aangeeft, terwijl dat technisch niet mogelijk is.

‘Op basis van criteria en contra-indicaties kan een arts bij overlijden beoordelen of iemand na de dood daadwerkelijk donor kan zijn.’

Eigen keuze

Het is ieders eigen keuze, maar zolang er nog zoveel vragen onbeantwoord zijn en er mensen zijn die na een hersendoodverklaring weer bijkomen, vind ik orgaandonatie/transplantatie ethisch niet verantwoord.

Leffe Blonde en ander bier

leffe blond bierEen extreem warme week komt eraan en wat krijg ik bij m’n bestelling van de Jumbo? Een blikje bier: Leffe Blonde 0,0% alcohol!

Voor mij geen Leffe Blonde

Voor menigeen een feestje zo’n Leffe Blonde, zeker met deze hitte. Maar:‘Ik houd niet zo van bier’, dus dat is pech voor mij. Wel een slimme manier om je bier onder de aandacht te brengen, zo’n weggevertje.

Het ziet er wel lekker uit

Toegegeven: een glas vol goudgele vloeistof met een rijke schuimkraag erop ziet er heel aantrekkelijk uit. Misschien ga ik vanmiddag de Leffe wel gewoon proeven en wie weet vind ik het wel lekker.

Een echte speciaalbier liefhebber

Vanmorgen waren mijn broer en zijn vrouw bij ons op visite en hij vertelde over een magazine dat hij samen met andere bierliefhebbers maakt. Hé, dat was nieuw voor mij. Mijn broer was altijd een echte wijnliefhebber, maar hij is dus overgelopen naar het bier.

Schuim

Het magazine heet ‘Schuim’ en komt vier keer per jaar uit. Het is een magazine voor de bierliefhebber, vol met interessante artikelen over wetenswaardigheden rondom bier en het brouwen ervan, over kleine bierbrouwers en nog veel meer. Mijn broer vertelt er enthousiast over.

Schuimkoppen

Onder de titel ‘Schuimkoppen’ in het magazine kom je een foto tegen van mijn broer en de andere enthousiaste makers van dit blad. Met vaste rubrieken over thuisbrouwers en evenementen. Mooi vormgegeven ook.

Experimenteren met bier

Ik kwam zelfs een artikel tegen over bier brouwende chefkoks, die experimenteren met allerlei toevoegingen. Van bloemkool, tot spaghetti, tot paaseitjes. Dit artikel staat in Schuim#7 uit 2018. Wie weet kun je het nog wel bestellen.

De Volkskrant

Er heeft een leuk artikel in de Volkskrant gestaan over ‘Schuim’. En in NRC.next en andere media. Dus als je meer wilt weten over ‘Schuim’, kijk dan maar eens op hun website. Of koop een exemplaar bij één van de verkooppunten.

Ben jij een echte bierliefhebber? Dan mag dit magazine niet in je woonkamer ontbreken. Maak kennis met 15% korting! Kortingscode: aangenaam.

Vakantie aan de Valeplas in eigen dorp

Wij zijn nieuw hier

Kort geleden zijn wij verhuisd naar Giesbeek. Dat betekent dat we hier nog lang niet alles verkend hebben. Inmiddels hebben we wel onze vaste paadjes waar we zo vaak mogelijk gaan wandelen. Maar er valt nog veel meer te ontdekken.

Gewoon een middag aan de Valeplas

Een handdoek mee om op te zitten, een miniflesje Rosé, wat zoutjes en ineens is het vakantie. Vanmorgen nog gewoon aan het werk, nu te voet naar de plas en meteen helemaal los van het werk, van de dagelijkse beslommeringen.

Vrij zicht

De ‘Valeplas’ is het minder drukke gedeelte van het watersportgebied Rhederlaag. Toch is het even zoeken voordat we een strandje hebben waar we vrij zicht hebben op het water, maar dan is het ook meteen de moeite waard.

Valeplas Giesbeek

Vissen, vogels, bootjes

We verstoren wat scholeksters, die luid schreeuwend opvliegen, maar als we een stukje doorlopen, lopen ze naast ons al weer op het strandje. Kennelijk hebben ze tussen het hoge gras met de vele wilde bloemen ergens een nestje jongen dat ze beschermen. Vissen springen op uit het water, terwijl sierlijke sternen in de lucht hangen, hopend op een hapje. Telkens als er een bootje voorbij vaart, maakt de golfslag dat het lijkt alsof we een dagje aan zee zijn.

Vakantie aan de Valeplas

Na anderhalf uur zijn we weer thuis. We hebben even genoten van dit prachtige gebied. Anderhalf uur vakantie houden en dan weer heerlijk aan het werk. Wij zijn nieuw hier, maar we vinden onze weg al aardig. 🙂